-"-"-> Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ











































Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

آسمآن ک ِ نشد ! چرآ درختـ نبآشم ! وقتی تو در من این همه پرنده ای ! ذهنم پـر از لآنه ـهـآییستـ ک ِ برآی تـو سآخته اَم (: دلـگرمی ـهـآااآی تـو Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ بـآل ـهآااآی مـنند


گــآه نـوشـتـهـ ـهـآی رَ ـهـآااآ...!



پرنده ـهـآیی کِ روی شآخه ـهـآ میشینن ، ترسی از شکسته شدنٍ شآخه ـهـآ ندآرن !
چون اعتــــــمآدشون به شآخه ـهــآ نیس ! بلکه به بـــــآل ـهـآشونه !
همیشه به خودتـــ اعتمـآد دآشته بآش ! خودتــو بـآور کن ! :)

 

نوشتهـ شده در یکشنبه ۱ فروردین ۱٤٠٠ | ساعتــ ٧:٢٠ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

 

 

یکـ وقتـ ـهـآیی فکـر میـ کنم . . . . . . . . . . .

مـَرد بـودن چقــدر میـ توآند غمگیــن بآشد ؛

هیـچـ کس از دنیــــآی مـــردآنه نمیـ گوید ..

هیچـ کس از حقوق ِ مردآن دفآع نمیـ کند ..

مـرد هآ نمـآدی مثل ِ رنگـ ِ صورتــی ندآرند ؛ 

~.. هیچ انجمنی بآ پسوند ِ «... مَردآن» خآص نمیـ شود ..~

این روز ـهـآ همه یکـ بلندگو دستــ گرفته انـد

و از حقوق و درد ـهآ ودنیـآی زنآن میـ گویند !

درحآلی ک ِ حــق و درد و دنیـــآی هـر زنی !

یکی از همین مرد ـهـآستـ ، یکی از همین مـردهآیی ک ِ دوستمآن دآرند !

همـآن ـهـآیی ک ِ وقتی میخوآهند حرفــ ِ خآصـــی بزنند ، هول میـ شوند !

حتی همـآن مـرد ـهـآیی ک ِ دوستمآن دآشتنــد ولی رفتند  -  -  -  -  -  -


یکی از همین مـردهآی همیشـهـ خستهـ  !

از همین ـهـآیی ک ِ از هجده سآلگـی دویدن رآ شـــُروع میـ کنند ~  ~  ~ 

و مدآم بآید عقبــ بآشند ! ... مُدآم بآید حرص ِ رسیدن به چیزی رآ بخورند!

√ سربآزی   √ کآر   √ درآمـد  √ تحصیل ...

همه از مـرد هآ همه جـــور توقعـــی دآرند !

+بآیدتحصیل کرده بآشند+پولدآر+قدبلنــد+خوشتیپـ +خوش اخلآق+قوی 

و خـدآنکند یکی از اینــ ـهـآ نبآشند!

مآ هم برآی خودمـآن خوشــیم ! }

مثلاً از مـردی ک ِ صُبـــح تآ شبـــــــ

دآرد بــــــرآی درآمــد ِ بیشتر .. .. .. 

برآی فرآهم کردن ِ یکـ زندگی ِخوبــ

برآی "مـآ" ک ِ عشقشآن بآشیم، تلآش میــ کنند× ... توقـــــع دآریم ! ...×

ک ِ شبش بیایند زیر ِپنجره مآن ویآلون بزنندو هم دوستمآن دآشته بآشند،

زندگــی مآن رآ تآمین کنند ، صبور بـآشند و دلدآریمـآن بدهند ! _______

خوبــ کآر کنند و همیشه بوی خوبــ بدهند و زود به زود سلمآنی بروند  (:

و ـهـرکسی ک ِ مآ دوستــ دآریم رآ دوستــ دآشته بآشند

و دوستــ ـهـآی دورآن ِ مجردیشـآن رآ فرآمــوش کنند

و بآ مآ به مهمآنی ـهـآیی ک ِ دوستــ دآریم بیآیند

و نآن استآپ توی جمع قربآن صدقــه ِمآن بروند

و غذآهآی بدمزه ی مآرآ بآ اشتیآق بخورند (: 

و هیچــ ! زن ِ زیبــآتری رآ اصلآ نبینند

و حتی یکـ نخ سیگآر هم نکشند ..

مَرد ـهـآ دنیآی غمگینِ صبورآنه ای دآرند ...

بیآیید قبول کنیم، مرد ـهـآ صبرشآن از مآ بیشتر استــ !

وقتـ ـهآیی کِ جوآبــِ اس ام اس شبــ به خیر رآ نمیـ دهند،

وقتهـآیی هم کِ توی خیآبآن دستـــ به یقه میـ شوند،

وقتــ ـهآیی کِ چِکشآن پآس نمیـ ـشود ،

وقتـ ـهـآیی کِ کفششآن کثیفــ استــ ،

وقتــ ـهـآیی کِ عرق کرده اند،

وقتــ ـهـآیی کِ دآد میـ زنند ،

تمآمِ این وقتـ ـهـآ خسته اند و کمی غمگین ..


و مـآ موجودآتــِ کوچکــِ شگفتــ انگیزِ غُرغُرویِ بی طآقتــ رآ هم، دوستــ دآرند ،

و مآ همیشهـ فکر میـ کنیم کِ نکند من رآ برآی خودم نمیـ خوآهد !

در حآلی کِ دوستمــآن دآرند؛ ســـآده و منطقـــی . . .

مرد ـهـآ همه ی دنیآیشآن همین طوری استــ !

×... سآده و منطقی ...×

درستــ بر عکسِ دنیآی مآ 

بیـآییـــد بـــَـس کنیــم [!]

بیـآیید میکرفون ـهـآ و تآبلوهآی اعترآضمآن رآ کنآر بگذآریم ×

من فکر میکنم مردهآ، وآقعأ مردهآ، آنقدرهآ کِ دآریم نشـآن میـ دهیم، بد نیستنــد !

مردهآ احتمآلأ دلشآن زنی میخوآهد کِ کنآرش آرآمش دآشته بآشند، فقطـ همـیـن !

کمی آرآمش در ازآی همه ی فشآرهآ و استرس ـهـآیی کِ برآی خوشبختــ کردنِ مآ

تحمل میـ کنند  ! ... ... ...  کمی آرآمــش در ازآی قصر ِ رویـآیـی کِ مآ طلبـــ میـ کنیم !

برخلآفـِ زندگیِ پُردغدغه ای کِ دآرند،تعریفـِ مردهآ ازخوشبختی خیلی سآده استــ ..

 

میم مثل مرد

 

 

 © به قلم یک دوستــ ناشناس ... یک خانوم ایرانی :)

پ ن 1 : پیشآپیش ولآدتــِ بآسعآدتــِ مولآیِ عآشقآن ، امیر مؤمنآن، علی علیه السلآم، مبآرکــ بآد @};-

 پ ن 2 : تبریکــ به کسی کِ نمی دآنم از بزرگی اش بگویم یآ مردآنگی، سخآوت، سکوتــ ، مهربآنی و ... @};- 

 

 

 

 

نوشتهـ شده در پنجشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩٤ | ساعتــ ٧:۳٧ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

مآ به هم فقطـ بآبتــِ تمآمِ دوستتــ دآرم ـهـآیی که دریغ کردیم بدهکآر نیستیـم ،

× . . . مآ بآبتـــِ از بین بردن بآور ـهآی یکدیگر به هم بدهکآرتریم . . . ×

مآ به هم بآبتـــِ خرآبــ کردنِ دقآیقِ زندگیِ یکدیگر هم بدهکآریم ، 

مآ  به دلیلِ منطق ـهـآی لحظهـ ای و متعصبآنه ی خود ،

بآ خشم ـهـآی کنترل نشده ی آنی خودمـآن ،

مآ بآ بآور به خود بزرگــ بینیِ خـود !

" خیلــی به هـم بدهـکآریــم " 

مآ بآ خودخوآهی ـهآی خود

به رآحتی لحظهـ ـهـآ و دقآیق و روزـهـآی یکدیگر رآ خرآبــ می کنیم

و بآ افتخــــآر به خود می گوییم : خوبـــــ از عهده اش برآمـــــدم  ! 

لحظـهـ  ـهآی زندگیِ هر انسآنی، گرآنـبهـآترین دآرآئی اوستــ .. ~

لحظهـ ای که رفتـــ ؛ دیگر برنمیگردد  =   =   =   =   =   =   =   =

و درکنآرِ این عمرِ گذرآن ، بـآور ـهـآی انسآنهـآستـــ که بآ ارزشنـد ،

. . . .  

"  خــــرآبــــــ کـــردنِ بــــــآور ـهــآی یکـــــ انســــــآن  "

  یعنــی نآبــــود کردنِ اصول و اعتقــــآدش به زندگــــی ،

    به زیبآئی و به هر چیزی که رنگــ و بوی بهشتـــی دآرد   

مآ آدمـ ـهآ عآقبتـــ همـدیگــر رآ در یکـ جآ ترکــ می کنیـم

 یآ می رَویــم و بآ مرگـــ یکـدیـگــر رآ تنهـــآ میـ ـگذآریــم ،

  یآ اینکه به دنبآل ِشرآیطـ و آدمـ ـهــآی بهتـری می رویم،‌ 

 یآ شرآیــط ِزندگی نآخوآسته مآ رآ وآدآر به ترکـــ میـ کند،‌

یآ چیزی بـرآی بدستــ آوردن از یکـدیگر ندآریم × × × ×

  و جآی اینکه بریکدیگر اضآفه کنیم، از یکدیگر کم میـکنیم 

و یآ تحملِ دیدنِ یکـ بُعد از وجودِ خود رآ در دیگری ندآریم

و  ترجیـح میــ دهیم  یکـ دیگـر رآ رَهـآاا کنیـم  -   -   -   - 

 

                                   مآ وقتی بآ کسی خیلی نزدیکــ می شویم ، بآ اعتـمــــآدی که بدستــ می آوریــم ،

                                   محرمآنه ترین و خصوصی ترین لآیه ـهـآیِ درونِ خود رآ بآ او به اشتراکـ می گذآریم

                                   و چون یکــ عمر این رآز ـهـآ رآ در نآخودآگاهِ خود پنهـــآن و یآ سعی در نآدیده گرفتن

                                                                                           و یآ وآنــمود به وجود نـدآشتن آنهـآ کرده ایم ،

                                   + اگـــر قدرتـــــِ پذیــــرشِ حقیقتـــــ ـهـآی خــــود رآ ندآشتــه بآشیــــــم . . . . . . .

                                   بآ وحشتــ از  پذیرشِ حقیقتــــ ؛ خود تلآش می کنیم آن رآبطه رآ تمــآم کنیم ] ... [ 

                                   زیرآ که  تآبــ و تحملِ پذیــــرش و روبـرو شدن بآ ابعآدِ حقیقیِ پنهــآن شده در خود

                                                                                           و یآ نیآز ـهآی سرکوبــ شده ی خود رآ ندآریم ، 

                                   و این حقیقتــ ـهـآ شآید هم هیــچـ وقتــــ و به هیــچ وجه حقآیـــقِ زشتی نبآشند

                                   ولی جآمعه،فرهنگـ و بآورـهآی غلط،‌ تصویری اشتبآه رآ در ذهنِ مآ خلق کرده اند

 . . . . . 

من از کسی که روزی بسیآر دوستش دآشتم و یآ بهتر بگویم  :

دوستــ دآشتن مهـــم نبوده استــ ! " به او اعتمـــــــآد دآشتم "

چون می توآنستم بدونِ هیچ  نقآبــی خودِ وآقعــــی ام بآشــم

  . . . . . . . . . . . . . . . . . . فرآر می کنم ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

به این دلیـل که از آگـآه شـدن به ابعـآدِ سآنسـور شده ی خـود ،

از خوآسـته ـهـآ و نیــآز ـهـآی درونـی خـود وحشتـــــ کرده ام [!]

گآهــی مـآ یکـدیگر رآ ترکــ میـ کنیم ،چـون خود رآ برتر می دآنیـم ،

و یآ چون هیـچ محبتــ و احسـآسِ دوستــ دآشتنِ عمیقی بیـنِ مآن وجود ندآرد ،

 هیچ ریسمآنِ محکمی برآی نگه دآشتنِ دو قلبــ در کنآرِ یکدیگر وجود ندآرد 

گآه یکدیگر رآ به رآحتی ترکــ می کنیم؛ چون زحمتی بآبتــِ عشق ـهآیمآن به خودمآن ندآده ایم 

چـون " مُـفتــ و ارزآن " بوده و هر چیـزِ مُفتـــ و ارزآنـی به رآحتـــی کنـآر گذآشتــه میــ شـود !


 

 

مآ حتی اگر در بدترین شکل یکدیگر رآ رهآ کنیم ×

بآزهم آن لحظهـ ـهآی مشترکـِـ صمیمیتــ و اعتمآد

~ . . .  ارزشِ مآندگآری در قلبمــآن رآ دارد  . . . ~

آن لحـظــهـ ـهـآیِ گــــــرم ِدوستــــــ دآشتــــن ...

" کینـــــــه " زشتــ تریـــن بُعد ِ وجودیِ آدمیستـــ

ولی نمیـ شود منــکرِ وجـــودِ دلخـــــوری ـهآ بـود

ـهر چقــدر دوستـــــ دآشتـــن ـهآ عمیـــق بآشنـد

زخم ـهآ عمیـــق تـــر و مآندگــآر تــــر خوآهند بود 

 

زمآنی من فکر میـکردم بدترین نوعِ از دستــ دآدن عزیزی ، مرگـِ اوستــ

ولی اکنون فکر می کنم بدتر از آن ، از دستــ دادنِ او

به همرآه ِ تمآمِ بآور ـهـآ و تمآمِ اعتمآد ـهآییستــ

که بآ او سآخته بودم  !


 من تحمل مرگـِ عزیزی رآ به این شکل نـدآرم  _________

برآیم تلخ و دردآور استــ، مرگــِ بآور ـهآیم..،‌ مرگــِ روحم و... 

برآی همین در گوشه ی قلبم بآ آنچه که از او ساخته بودم

قصـرِ کوچـکی میــ سـآزم ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬

او رآ بآ تمآمِ آنچه که روزی تصـــور میکردم ،

بآ تمآمِ مهربآنی ـهآیش، وفــــآدآری ـهآیش ،

صدآقتــ ـهـآیش و عشق ـهآیش نگه میدآرم،‌

شــآید فریبـــی بآشد ! شــآید هم نــبآشد !

ولی کمتــرین تاثیــرِ خوبــــِ آن این استــ کـه

~ . . . بر این بآور خوآهم مآند عشق چیزِ بیهوده ای نبوده استــ . . . ~

اگر من این زیبآییِ هستی رآ بآور دآشته ام روزی، پس حقیقتـ داشته !

" حداقل بــرآی مــن حقیقتـــ دآشتـه استــ "

. . . . . 

اگـر در دنیـــآی سخـتـــــ و تلـــخ و گزنـــده ی بیـــرون

از درون من سـرآسـر دروغیـــــن و پــــوچ بوده استــ

تــلآش میــ کنـم او  رآ بآبتــــــِ تمـــآمِ رنــــج ـهآیی که

به من در این رآه اعتمآد و دوستــ دآشتن دآد ببخشم

زیرآ که شآید من برآی او کوچکــ و حقیر بودم ،‌شآید نگآه ِمن  به زندگی و عشق و دوستی اشتبآه بوده ...

همیشه یکـ جآیی به کسی که مرآ رنجاند حق می دهم ، شآید من خیلی کوچکــ بودم و او خیلی بزرگــ ...  

. . . . .  

من سعی می کنم ...

من همـــوآره برآیِ رسیـــدنِ به این آرمــآنـــ ـهـآ تــلآش می کنـــم ...

و آرزو میکنم خشونتــِ زندگی ، بی معرفتیِ غیر قآبلِ درکــِ انسآنـ ـهـآ

و یآ ضعیفـــــ بودنِ خــودم مآنـــعِ رسیـــدن به آرمــآنـــ ـهآیم نـــگردد 

درکنآرِ تمآمِ این گذشتــ ـهـآ و آرمآنهـآی زیبآ ،

تلخی ـهآ، بی مهری ـهـآ و کم لطفی ـهآ رآ هم فرآموش نخوآهم کرد ،

زیرآ بخشیدن دلیل بر فراموشی نیستــ ؛ بعضی رنجش ـهآ فرآموش نشدنی ستــ ...


+ من یکــ زنـم

× . . . آسمــآن که نشــد ! چــرآ درختــــ نبــآشمـ ؟‏ . . . ×

× . . . وقتی ، "تــــو"‏ در مــن این همـه پرنده ای ؟ . . . ×

 " ذهـنـم پُر از لآنه ـهـآیی استــ که ِ برآی تــو سآخته اَم "

 

+ من یکــ زنم ،

بآ خلقتی پیچیده و عجیبــ و شآید گآهی غیر قآبلِ درکــ !

حتی شآید گآهی آنقدر پیچیدگی ـهـآ زیآد بآشد که برآی هم جنسِ خود نیز  قآبل درکــ نبآشد !

شآید نوع ِخلقتــم ، نگآهم به هستی ، احسآسآتـــ ، شوریدگی ـهآیم ،ایثآر و گذشتم ،

فرآموش کردنهآیم ، فرآموش نکردنهآیم برآی دیگری قآبلِ درکــ نبآشد !

پس شآید حق بآ اوستــ  !

 بیآیید برآی هم لحظه ـهآیی سرآسر عشق و گرمآ آرزو کنیـــم ،‌

زیرآ که در لحظه ـهآی عآشقی همه چیز رنگـو بویی دیگر دآرد،

همه چیز به طرزِ شگفتــــ آوری زیبآتــر استــ ،

گلهآ، نسیم ، بآد ، بآرآن `、ヽ、``、ヽ、

لبخند و نگآهِ معصومآنه ی کودکی در خیآبـآن،‌

شعــــر ... موسیقــی ... سفـــر ... تنـهآیی ... 

حضور عزیزآن،‌ یآد عزیزآنی که دیگر نیستنـد ،

خوآندن ،‌ نشستن ، خوآبیدن ، سکوتـــــ و .....

همه چیز پراز معنآستــ و پر از رنگهـآی قشنگــ و هوآی تآزه " وقتی که عشق بآشد "

. . . . . 

و دوستــ دآشتــن هرگز کآر ِ بیهوده ای نیستــــــ ،‌

دوستــــ دآشتـــن هرگــــــــــز اشتبـــــآه نیستـــ ،

حتی اگر ارزشــی برآی آنـکس قائــل نشونـد  [!]

× . . . . . خودِ دوستـــ دآشتـن زیبآستــــ . . . . .  ×

و ارزشِ هر انسآنی به اندآزهِ قلبـ بزرگـِ اوستـ 

 © فتـح بـآغ ِ پرنیـآن ِ عزیـز 

پ ن 1 : به سلآمتـیِ درخـتِــ کآج کـِه تـو اوجِ یـخـبندونِ زمستـون ؛ ذآتِــ سبـزش رو نـشون میـده ! و گـرنه تو تآبـستون که هـر علـفِــ هـرزی اِدعـآی سبــزی دآره !

 نــَشکــن ! درختی رآ ک ِ برگـــ ـهآیش رآ ریختــــ ! تـآ تـو مآه رآ از میآنِ شآخه ـهآیش تمآشآ کنی !

+ کسآنی کِ تآ چشم می گذاری ؛ قـآیـم می شوند !  نمی خوآهند پیـدآ شوند !!؟ ): 

+ حــق دآرین !  دیر ِ به دیر اومدنمو ببخشید @};-

+ بخوآنیــد : لینکـ @};-

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ٢۸ بهمن ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

 × . . . دلــ گیرم از   آدمکــ ـهـآیی ک ِ تنهـآ سـآیه ای هستند از تمآمیِ آنی کِ می نمـآیند !!

  من نمی فهمم ! . . . . . . . . . . نمی فهمم چگونه شُد ک ِ در این عصر ِ آهــن و اصطحکآکــ ،

این چنیــن تصورآتــ ِ آهنیــن ـو قلبـــ ـهـآی سختـــ ـو ذهن ـهــآی جآمــدی شـکل گرفتــــ !

   این همه جهـــل ... ؛ این همه آهــــن ... ؛ این همه سختـــی ... ؛  و این همه صورتکــــ ! ...   

آی آدم ـهـآااآ ! آدم ـهـآ ، آدمکــ ـهــــآااآ .... :)    :|    :(

آدم ـهـایی ک ِ به هوس ِ سرکـ کشیدن به دیوآر ِ کوتآه

بی نیــآز از چهـــآرپآیه و نردبــــآن ؛ سرخـم می کنید ،

و آرآمش ِ آن سوی دیوآر رآ می ستآنید ________ ×

به خدآ کِه آن آدم ِ سآده کِ دیوآر ِ دلش کوتـآه استـــ ،

                                          + وسیله ای برآی ابرآز و ارضآی عقده ـهـآ و آرزو ـهـآی تو نیستـــ !

در این عصر ِ صورتکـ ـهآی دروغین ؛ دنیآ بیش از همه به سآدگی ِ سآده ـهآ مُحتآجستـــ ! ...×

بگذآرید سآدگی ِ دوستــ دآشتن ـهآی بی دلیل افسآنه ای در قصه ـهآی کودکی مآن نبآشد !

                                           + بشمــآر تعـدآد مجنون ـهـآ رآ . . . . . . .  بشمآر تعدآد ِ لیلی ـهـآ رآ

به خدآااآ که ِ انگشتــ شمآرند ، آن ـهـآیی ک ِ دوستــ دآشتــن دآنستنــد و عــآشق مـــآندند !

و بشمآر اشکـ ـهآی بر گونه لغزیده رآ،بشمآر مجنون ِ در رآه مآنده و لیلآی از چشم اُفتآده رآ !

                                          +  به خدآ ک ِ بسیـآرند مدعیآن ِ بی خبــر و هوس ـهـآی زودگـــذر ! 

 

و من هنوز ، این جـآ برآی تــو , از پشتــ ِ این دیـوآر ! سخن می گویم !

از پشتــ ِ دیوآر ِ خودخـوآهی و جهل ،  از این ور ِ پرچیـن ِ کوتآه ِ دلـــم

× . . . از سرزمیــــن ِ دوستـــــ دآشتــن ـهـآی بـی دلـیـــــــــل . . . . ×

و از قلبــ ِ همـآن کسی ک ِ هنــــوز چشم ـهـآیش خیـس می شود  ،

در سوگــ ِ زخم ِ روییـــده بر آرنـچ ِ یکــ کودکــ ، ( بر بــآل ِ کبوتـــــر ) !

کسی ک ِ رآز ِ بـی چتــر در بـآرآن رآه رفتــن می دآنـــد  -   -   -   -  !

و بوی نیلوفـر رآ از هفتــ فرسخی ، در دل ِ مردآبــ بآز می شنآسـد !

nugaz4gwf9onoojk4lpd.jpg

      مـن هنــوز از پشتــــ ِ دیــوآر ِ آدمکــــ ـهـآ سخــن مـی گویـــم !

      از سآیـه روشــنِ خــآطرآتــــــ ِ شیـــرین ِ کودکــی ـهـآیمــــآن !

                                   بدآن دوستــ دآشتن ِ آدمی از جنس ِ خآکــ !

                                    پله ایستــ کشیده از زمیــن روبه آسمـــآن !

                                   تنهـآ آنگآه خــــدآی نآدیدنی رآ خـــدآی وآر دوستــــ خوآهـی دآشتــــ !

                                    چـقـــــــــدر سختـــــ استــــــ ؛ ســــآده بـــــودن و ســـــآده مــــآندن ،

                                   در دنیآااآی آدمکـ ـهـآااآ ، .. نقـش ـهـآااآ ، .. نقـآبــ ـهـآااآ ، .. ادعآهآااآ !

                                       و چه جرم ِ بزرگیستـــ سآدگی !  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

 rk170nb621v669me2bxw.jpg

                                                            تو رآ قســــــــم به اشک‌ ـهآی لرزانِ آن دلِ سآده !

                                                              تو رآ قســــــم به سآدگیِ آن " اسمِ سه حرفی " ! 

                                                            تو رآ به “عشق”، به “اشکــ”، تو رآ به “خدا” قسم؛

                                                           هوایِ سآدگآنِ عاشق‌اتــ رآ دآشته بآش   - - - -  (:

 ihht7l5z1qqwpy45zp.jpg

 

© نوشته ی مـهـدی میــرآنــی

پ ن 1 :  کآکتوس صآدق  تر از آن استــ که مثل ِ گل ِ سرخ خآر هآیش رآ پنهآن کند ؛

و برآی همین هم ؛ برعکسِ آن گل ِ خوش رنگــ و بو ، دستــ ِ کسی رآ  زخم نمی کند !!! 

پ ن 2 : وقتی پی نوشتــ ـهـآ دلشون میخوآد طولآنی تر از اصل ِ مطلب بآشن ! در مکآنی ک  حوآشی از متن ِ اصلی مهم تر استــ ؛ ولی...[!]

+  من همچنآن از مخآطبآنی ک ِ به دور از حآشیه سآزی ، خآلصآنه و بی چشمدآشتــ ، مرآ میخوآنند ، سپآسگذآرم ...

+ + امیدوآرم  تصمیمی ک ِ در پستــ ِ گذشته پیرآمون ِ تآیید نشدن ِ کآمنتــ ـهـآ اتخآذ شد موجب بی احترامی به شمآ نشده بآشد ،

کآمنتــ ـهـآی شمآ جآیگآه ِ محفوظی دآرد  ، اگر رخصتــ دهید نزد ِ خودم نگهشآن میدآرم  : ) ..

نگآهآیتآن رآ سپآس ، علی یآرتآن (:


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در یکشنبه ٢ آذر ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱:۱۳ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

+{ . . .  رآه رآ که گـم کنی . . .  گوشــه ای کِـز میکنی . . .  !

به هـَـر دری بزنـی . . .  جــز " خُودتــــ " چیـــزی نمـی یــآبی ،

 

rvo8ujeedbknhjup8ml.png

 

برآیتــ عجیبــ خوآهَد بود رآه به این وسعتــ چرآمسآفری ندآرد!

گمـرآه ِ خودتــــ شـُدی ! خودتـــ ! . . . . . . . . خودتـــ و خودتـــ !

تفآوتــــی استــــــ : میــآن ِ #یکــ و #دو و چـه بسآ #ســــه !

شروع به چیـدن که کنی . . . . . . سرگـرم ِ خودتــــ میشوی !

و آنگآه ، رآه تو رآ گم میکند  =    =    =    =    =    =    =  !  } 

bnxxajv93plpusuo77j4.jpg

  

+ به خویش بآز می گردیـمـ و از خویش دور میــ شویمـ !

به خویش سجـده می بریـمـ و از خویش میــ گریزیـمـ !

 

g4gqvt89007u8qhhubs.jpg 

          + بآرآن می بـآرد  !  -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   - 

 

          آدم ـهـآ فرآر میــ کنند !

                                           مگـر همین ـهـآ منتظر ِ رحمـتــ نبودنـد ! پس چـرآ میــ گریزند !

 

 

          هـرگز بآ خودتــــ غریبــه شده ای ؟!

هرگز برگشته ای ببینی "سآیه اتــ" میـ خوآهـد خفه اتــ  کند ؟!

 

 

همین طور دآریم دور میزنیم و دور میشویم از خودمآن جآ مآنده ایم !  .   .   .   .

پشتــــ به سآیـه ـهـآ و صــدآ ـهـآ پیـش می رویــمـ  !    =    =    =    =    =    = 

گآه خیـره میــ مآنیم به سآیه ـهـآیی ک ِ می آینـــد و می رونـد !  ~   ~   ~   ~

 

f3ra1pcalhee9ct5zhz5.jpg 

رهگذرآن ، مکدّر برآیمـــآن سکه ـهـآی " ترحــم " پرتــــ میکنند   .   .   .   .   .   .   .

صدآیی از دور در بــآد می پیچد ! ~ : "هر که آمــد، دآدو فریــآدی کـرد و رفتــــــ !

نیستـــ ، اویی که هستــ ، #نیستـــ !

 نیستــ ـهـآااآ ، اُکسیژن ِ هوآ رآ می مکند ، آن وقتــ بآز تنگی ِ تنفس میــ گیریـم !

وجـــدآن ِ همیشهـ در خوآبـــ ، جهآنیآن رآ ، به درنگی نـآگـآه ، بیدآربـآش می زد !

خروس ـهآ ، هوآی چشم ـهآی خوآبــ آلوده رآ دآرند ، و سعی می کنند صدآیشآن زودتــر از سآعتــ ِ ادآری درنیآید !

                                                  بر "دآر ترین" ! و "بیدآرترین" مردم در صفــ ِ اولند !!! ..............................................

                                                  طرفــــدآرآن ِ تصنیفــ ـهـآی کوچـه بــآزآری از ربنـآی مـآه ِ رمضآن بیشتــر استــــ !

                                                  قطرآتــــ به مردآبـــ می ریـزند !! و مردآبــــ در خوفـــ و خوآبــ تبخیـــر میــ شود × !

                                                  قـرن ـهـآی منقــرض در خوآبــــ ِ جهـآن ، جـآآن میــ گیرند !  -   -   -   -   -   -   -   -

                                                 و افـق بی کرآنـه ای از اصآلتــ ِ بآستآنـی ، انسآن رآ به تمآشآ می گذآرد  ~  ~  ~


 

  + آیینه ی اُتآقم مـرآ نمیـ شنـآسد !

                                                    امشبــ حتی قلمم هم بآ من نیستـــ ! . . . می آید و نمی آید !    -   .   -   .   -   .   -   .

                                                   پلکـ ـهـآیم دستــ به دستــ ِ هم دآده اند !   ________  خطوط دهن کجی می کنند !

این درد ـهآی بی درمــآن ک ِ در مـن رسوبـــ میـ کنند ، روزی انفجـآر ِ آتشفشآن ِ درونم رآ ممکـن تر خوآهند سآختـــ !

آن وقتــ ، اخلآق ِ خآکی ام رآ شیوع خوآهمـ دآد !    -   .   -   .   -  .  -   .   -   .   -   .  -   .   -   .   -  .   -  .  -  .  -  .  -  .  -

چه می شود کرد  وقتی اینطور بی هوآ به خوآبم می آیی ،  دستــ و پآیم رآ گـم می کنـم  -   -   -   -   -   -   -   - !

نه ک ِ رآه رآ گم کردم !!!  بیرآهه ـهـآ زیـآااآد شدنـد !

خیـــلی چیز ـهـآ بــود ک ِ بآید از تـو می پرسـیـــدم !

شیـطآن شآگرد ـهآیش رآ فرستآده بـود سر ِ رآهم و دستــ ِ هـر کـدآمشـآن یکــ چیـزی دآده بود کٍ دلم رآ می بــُرد !

f47r9tm65spevpp4zpd.jpg

 

  آدمـ ـهـآ همین طور از شآنه هآی هم بآلآ می روند !

روی سرمآن فقط شآخ سبز نمی شود !!!!!!!!!!!!!!!!

  مآ رآ پیدآ کرده اند ! رگــ ِ خوآبمآن رآ  __________


  دوبآره اخم ـهـآی عآفیتــــ به زخم ـهـآیمآن تنه می زنند !   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  

یکـ نفر نیستــ توی ِ گوش ِ این هـــوس بزند ! .  .  .  .  . یکـ نفر نیستـــ این سکوتــــ ِ زخیــــم رآ پس بزند ! 

حسرتـــ ِ کسی رآ می خوردم ک ِ بآ یکــ پـــآ ! هنـوز ایستــآآده بود و هیچ چیز او رآ به بیـرآهه نمی برد !

کسی ک ِ به سیبی رآضی بود و جرعه ای آبــ ! و کاری ندآشتــ پپسی خوشمزه تر استــ یآ کوکآکولآ !!!

                                                         دلش کودکــ ِ معصومی بود ک ِ بهآنه ی " صدآقتـــ " رآ می گرفتـــ !

                                                         یکــ شبـــ آمد و تمآم ِ هذیآن ـهآیم رآ خوآند !  (:

                                                        حآلآ کلمآتم بوی او رآ گرفته اند !

                                                         بوی بهشتــــ رآ !  (:

                                                           . . .

humgilkkm46xs63i9bm.jpg

  

  © +متن آغآزین نوشته ی الیآس ِ فرقآنی فـر

  © +ادآمه ی متن  نوشته ی سید ضیآء الدین شفیعی

  ©  قسمتی از طرح ـهـآی فآطـمه سآدآتـــ منـصوری بآ تصرفــ ! 

   پ ن : من میــ ترسمـ از زمینـی ـهـآااآ ! از چشم‌ ـهـآیی، که مهربانی را تنهـآ در واژه‌ ـها می‌جویند !

   واژه‌های زیبایِ لاکردار ! اصلا بگذار این بار تو هم نباشی ! { ولی من … هنوز همـآن باشم !!! }  .  .  .  .  .

   + ایشون ! افتخآر نمیدن جوآبــ‌ منو  بدن ! خوآستم ع َ همینجآ ازشون تشکر کنم عزیزم بیآ مطلبــ ِ جدید گذآشتم بیآ اینم ور دآر :‌))

  + دلم قرص ِ به گرمآیِ محبتِ چشمانِ کسآنی که بی‌چشم‌داشت مرا می‌خوانند !!  :)  .  .  .  

   +  بآ احترآم از این به بعد هیچ کآمنتی عمومی نخوآهـد شد  @};- 


نوشتهـ شده در شنبه ۱٧ آبان ۱۳٩۳ | ساعتــ ٩:۱٦ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

          ایـنـ ـجآ نـه جزیزه ای استـــ در نـآکجـآی زمیـن  . . .  و  . . .  نـه جنـگلی در محآصـره ی رنگـــ !  ^   ^   ^   ^   ^   

          ایــنـ ـجآ سآحلیــستـــ بآ ردپآهآی فرآوآن و دریـآیی بآ موجهــ ـآی سرآسیمه و مآهینآنی محـو ؛  ~   ~   ~   ~   

         مآهی ـهآ در تنگـ ِ خیآلی صیآدآن ، تـور می بآفند ؛

     و مرغآن ِ دریـآیی در آتش ِ چشمآن ِ صیآدآن ، بریآن می شوند ...

           ردپـآهآی گمـشده ، مسـآفـرآن طوفآن اند ؛  =   =   =   =   =   =   =

           و گوش مآهی ـهآ ، رآزهآی رسوآیی که دریــآ به غضَبـــ از خویش رآنده استـــ !!!

           ~ موج ـهآی هرآسان، دریــآزدگآنِ سرآسیمه ای هستند کِه به سآحلی از نهنگـــ پنآه می آورند ؛

          ☁ در هیــچ کــجـآی جـهـآن ، آسمـآن تنهــآتـر از اینــ ـجـآ نیستـــ و زمیـن تنـگــ تـر از اینــ ـجـآ !

          × . . . جـآدوی سکوتــــ همهمه ی اشیآء رآ پوشآنده  . . . ×

          قآیقی از خیــآل در ساحل ِ بی قرآر ِ من استــــ !

          ☼ خورشیـــد رآ ببین ! 

          خسـته و زخم آجین در غروبــــِ دریـآ تــَن می شویـد ،

          و عآقبتـــ در آبــــ ـهآی بی رمق دور ، غـــــرق میـــ ـشود ~

          روزمرگی شآیــع شده استــ ،   _    _   _   _   _   _   _   _   _   _

          شبــ اندکــ اندکــ مآرآ فرآ میـ ـگیرد ، × روز بـه روز شبــــ ـتـر میــ شود !

          ☆ سـتآره ای "کآل" در آسمآن برق می زند  !  فآنوسی کمـ سو در دآمنه ـهـآی دوردستــ می سوزد !

          و دآلآن ـهآیی گــم، رآهــم رآ میــ بلعند !  .  .  .  میخوآستــم برگـردم و از پـــــآیـــآن شــــــــروع کنـــم ! . . . 

  بعضی ـهآ می آیند که نروند ! بعضی ـهآ می روند که برنگردند ! . . . و من همینطور در رفتـــ  ـو آمدم !

             کدآم طبقه در بهآر و کدآم طبقه در زمستآن طی شد؛ در رآه پله ای که فقط برآی "سقوطـ" منآسبــستــ ! 

          جنون ِجوآنی و حیرتـــ ِ میانسآلی رآ کدآم غفلتــ بر این پله ـهآی تنگــ و نرده ـهآی بی اعتمآد تکیه دآد !

            چگونه "بی محآبآیی" و "احتیآط" در حوصله ی پآگرد ـهآی لرزآن گنجید ؟!

 

          زندگی به کدآم غمزه چشمآنتـ رآ پرکرد کِ منتظر نمآندی خدآ از پنجره ـهآی کوچکـ بر آپآرتمآن ـهآی بی حیآتــ بوزد؟

          نمی دآنم این چه حسِ غریبیستـــ که نآخودآگآه می آید، و این طور روحم رآ به حلآجی می گیرد !

          دوبآره کلمآتــــ توی ذهنم این پآ و آن پآ میکنند !  " سرسآم میگیرم ! "

  

       آن وقتــ دیگر تنهـآ کآغذ و قلم استــ ک ِ می توآند به دآدم برسد و مـرآ از تلآشی ِ روحم  برهآند .....

          " دستم فقط حریفـــِ وآژه ـهآ می شود ! " بآز بآید می نوشتمـ ...

          حتی اگر خودکآرم به خوآبــ می رفتــ !

          حتی اگر دفترم می مرد !

          حتی اگر اینجـآ "....."

          . . .

          _ تو تبــ دآری ؟!

          _ یکی بیآید روحم رآ بیدآر کند !

          _ میدآنم بآید روزی چند بآر هذیآن بگویـم !

        _ بیدآر شو ! بستن ِ چشم ـهآ چیزی رآ عوض نمیکند!

          × فقطــ خدآ می دآنستــ تآ آن روز چند بــــــآر مرده بودم !  !  !

        

           آدم ـهآی اتوکشیده از لبآس ـهآی خآکی ام می گریختند !

         صندوق ـهآی پستی ِ امروزم از جیبــ ـهآی دیروزم خآلی ـتر استـــ !

           نشد کسی بیآید و بگوید این دوجرعه لبخنــد مآل ِ شمآ !  _   _   _   _   : ) ( :

           این دو بغل عطوفتــ مآل ِ شمآ !  همه تیغ ـهآ و طعنه ـهآی شآن رآ در مآ غلآفـ می کنند ...

            حآل ؛ دستـــ ـهآیم رآ برآی در آغوش گرفتن چه کسی بآز نگه دارم !!!

            وقتی اکسیژنی برآی حیآت بآقی نیستــــ !

            و گلی برآی تمآشآ بآزنمآنده  . . . !

            من نیستم! یـآ همـــــه ؟?

 

 

           _ و من هنوز هذیآن می گویم !

           پوچ و هیچ در این هیآهوی گم میــ چرخم   ~   ~   ~ 

           و کلمآتم رآ بی آنکه رسیده بآشند در بــآد حرآج می کنم ؛  . . .

           کـآش اندکی به تقدیر دل می دآدم ! و از این همه لجآجتــــ پآ پس می کشیدم !

          مثل همه ی همسآیگآن ِخوشبختم ،  که در  پس دیوآرهآی " بی خیآل " لم داده اند ! ،

           و عبـورِ  لحظآتــــ رآ ، زودتـــر از عقربــه ـهـآی سآعتــــ بدرقــــه میــ کنند !

          آن وقتــ در این شهر ِ گس و زیر همین سقفــ ـهآی اجآره ای هم،

            میشد جآودآنه شد و سطل ـهـآی زبآله رآ پر کرد !!!

            + بآرآن در چشم ـهآیم ازدحآم میکند  :)

            برآی خآطرآتم خوآبــِ خوشی رآ آرزو می کنم !

          + دوبآره به یآد ِ تو می اُفتم و می خوآهم برآی خودم خنده ـهآیتــ رآ نقآشی کنمـ : )

 

میخوآهم چشم ـهآیتــ رآ تصور کنم ! چشم ـهآیی که می خندید  (:  چشم ـهآیی که می گریستـــ ): 


          نردبآن ِ شـ ـکستـ ـه ی آسمآن اُفتآده استـــ ، ... !  l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l   l          

           "آسمآن" پآیین آمده استــ ! انگآر از ارتفآع خسته شده بآشد !  طآقتــ نیآورد ! چشمـ ـهآیش خیس شده بود !       

           هنوز چند پله تآ ابدیتــ بآقیستـــــ ، که نفس به شمآره می اُفتد . . . و تردیــــد در شریـآن ـهآ رسوبــــ می کند !

          بآید بروم به سوی ابدیتی که دل کندن از آن ممکن نـبآشد !   =    =    =    =    =   =   =   =   =   =   =   =   =

          دیگر فرصتی برآی فرود  و دمی برآی بآزدم بآقی نمآنده !

          بی آنکه حتی کلآهتـــ رآ از سر بردآری بآیـد تعظیـم کنی !

          " بـــــآید " از طــوفآن رنگــ ـهآ و صدآهآ گذشتــ . . . . . . . . .

     و در ازدحآم ِ نیمه ـهآی دیگرآن به زیآرتــ ِ نیمه ی دیگـر ِ خویش شتآفتــ !

      از اینـ ـجآ، آن جزیره ، که تبعیدگآه ِ نسل ِ آدم و حوآستــ ، از آنچه که هستــ تنگـ تر به نظر می آید ،

           و حتی برآی همآن یک نیمه ی آدم ـهآ، جآ به اندآزه ی کآفی نیستـــ ........................

          اینجـآ ، در این بی کرآنه ی مطلق ،  عطر ِ آرآمش و قرآر در ذهن می پیچد (:

           شبــ محـو میــ شـود ! ~   ~   ~   ~  ~   ~   ~   ~   ~   ~   ~   ~

          _ درکجآی خویش ایستآده ای که جهآن به تو خیـــره مآند ؟

          _ در کدآم تکبیر ، این رویآی رحمـآنی به تـو هدیـــه شد ؟

          _ در کدآم قنوتــ ، آسمآن در دستــ ـهآی تو نشستــ ؟

          _ کدآم سجده تـو رآ از زمیـــن "نجـآتـــــ" دآد ؟

          _ کدآم رکـوع تـــو رآ از خآکـ بی نیآز کرد ؟


          + آزآدنـه پـروآاااآز کن . . .

          زنجیر رآ بآور نکن (:

 

     © بآ تصرفـ از نوشته هآْی سید ضیآء الدین شفیعی

       پ ن 1 : ( این متن همچنآن ادآمـــه دآرد ... ) . . . سپآس که می خوآنی اش  :‌)

       پ ن 2 : سپآس گذآرم جنآبـــ ِ خدآ ... مراقبم باش نزنم جاده خاکی !   -   -   -   -   -   -   -  - 

       پ ن 3 : می شود پادرمیآنی کنی تآ این برگــ ـهـآی پآییزی بآ خآطره ی  بهــآر ِ لبخندتـــ آرآم بگیرد !

       پ ن 4 : من اینجآ رو سآختم ! یه عنوآن برآی خودمـ ! یه نشونه برآی خودم ! بآ یه علآمتــ ـهـآیی برآی خودمـ ،

       امـآ حآلآ یه جآهآیی رو تو این مجازی میبینم شبیه  ِ خودمـ ! ک ِ نمیفهممو نمیدونم چرآااآ ! . . . چرآ . . . . . . . . . .

       : )


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در شنبه ٥ مهر ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

          قطرآتــِ اشکــ پرندگآن دریآیی اند که اینک از سآحل ِ چشمآنم برمی خیزند ،

          و مـــآه اسب‌ِ  سپیــــدی کـه از بــرکـه ی مـٌـلتهــبِ نـگـآهـم آب میــ نـوشـد ؛

          چقدر به جـهـآن خیــره شدم

          که صاعقــه ی نگــآهم ^_^

                                      آسمـآن رآ به نعره ـهـآیی چنین مهیــب وآدآشته استـــ ؟!

          ای عظـمتـــِــ مـطلـــق (!)

                                       انـدکی بآ مآ مهربـآن تر بـآش و بگذآر از حیرتـــ بـآز آییـم !

          آنگآه غیرتِ بندگی خوآهیم یآفتــ و شوقِ ستآیش تو مآرآ فرآ خوآهد گرفتــ

                                       پس مـآرآ دیگـر هرآسی از آمــدن و رفـتــن نخوآهد بود !

 

ای آغـآز تریـــن ِ آغـــآز (!)

                              بگــــذآر پیــــش از نخستیـــن فـریــب پیـــر شــویــم !

                               آبــروی انــدکــمـآن رآ تــوآن ِ ضمآنتــی اگـــر بآشــد ،

                               و چـشــــمــآن ِ بی رمــق مــآن رآ ذوق ِ بــآریـدنـــی،

                               نـــــذر آرامـــــــشِ ایـــن دل ِ مســموم مـی کنیــم ...

× . . . کسی مثلِ خودش نیستــــ   -   -   -   -   -   

                                                آیــیــنه ـهـآی کـوژ !

                                                عینکـــ ـهـآی تــــآر !

                                                و این همه " غبـآر " که مآ رآ از خودمـآن دریــغ میـــ کنند !

                                                درخـتــآن  وآپــسیـن برگـــ ـهآیشــآن رآ از یــآد بـرده اند !

پلک نمـی زنیـم  !

تشویش ندآریم  !

"فردآ " همسآیه ی مآستــ و "دیـروز" خآطره ای که بآ لبخـندی مرموز بدرقه مآن میکند !

هروله ی ثـآنیـه ـهآ بـهــآنه ای ستـــ تآ اندوهـمآن رآ از دریـچــه ی تنـگــِ زمـآن رد کنیــم ...

آسمآن پآیین آمـده استــ تآ لــمس  :)

                                                       دنبال ِ عصآی توکلی می گردم  که مرآ تآ انتـهآی این کوچه ـهآی مهتـآبی ببرد :)

                                                     آنـجآ پشتـــ ِ آن در ِ یکسویه، شآید رآهی بآشد که مرآ به پآیآن ِ این آغآز برسآند

                            آنـــجآ شـآید بآغی بآشد که هیچ میوه ی ممنوعه ای در آن نروید !

                            آنـــجآ شآید آفتـآبی بآشد که این مـهِ غلیظـ رآ از چشمآنم بردآرد !

آسمآن زلآل تر از همیـشه منتظر ایـستآده استـــ !

پنجره ی اتآقم از تحمل ِ این همه رویآ عآجز استـــ !

                            سر بر می گردآنم ودور از خلوتـــ ِ شهر به هیآهوی اتـآق برمی گردم  =   =   =   =   =   =   = 

                                         می دآنم فردآ حتی پیش از آن که خورشیـد به پنجرهـهآی بسته ی شهر تلنگـــری بزند،

                                         . . . این سکوت به خشونتی تمآم ، در ازدحآم ِ دود و سرعتــ خوآهد شـ ـکسـتــ ــ  ــــ . . .

                

                                        هنوز تآ صبح زمآن ِ زیــآدی بآقیستـــــ . . .

                                        حقیقت و خیآل در ذهن ِ شلوغ ِ من جیغ می کشند 

                                        و من از محآصره ی کلمآت و نور چرآغ ِ مطالعه می گریزم !!!

 

                                       نآخودآگآه به سمتِ پنـجره می روم و به رغم ِ سرمـآ آن رآ می گشآیم !  -  -  -  -  -  -  -

                                       ورق هآی پرآکـنده و نیم نوشته ، کتآب ـهآی درهم  و نیم خوآنده تمآم ِ اتآق رآ آکنده اند!

                                                                                                                           چقدر می خوآهم از خویش بگریزم !

                                                                                                                           چقدر می خوآهم به خویش برسم !

                                                                                                                           چقدر می خوآهم . . . . . . . . . . . . . . . 

                             

© نوشته ی سید ضیآء الدین شفیعی

© طــرآح :  مـریـم سآدآتـــ منـصـــوری

پ ن 1 :  رآستی! دنیــآی مجآزی هم جزو محضر خدآ هستـــ ؟!

پ ن 2 : اینجآ ابر به وسعتــِ آسمآن گرفته استــ !  هوآی باریدن دآرد ! خدآیــآ بهآنه ای !

پ ن 3 : خودت رآ بغل گرفته ای! سرت رآ پآیین اندآخته ای ! میدآنی بالاخره از "سکوت" لبریز میشوی (!)

نکته  : هرگونه گونه کپی برداری بدون ذکر نآمِ نویسنده پیگرد وجدانی دآرد !  و  فعلا هم قصد تبآدل لینک جدید ندارم ! {بآ احترآم} 


نوشتهـ شده در پنجشنبه ۳٠ آبان ۱۳٩٢ | ساعتــ ٦:٤٩ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 × . . . سآیه ی ابر ـهآ چقدر سنگین استــ وقتی آفتآبــ رآ از مآ دریـغ میــ کنند امآ نمی بآرند ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

آن وقتــ مجبور میشویم در ازدحآمِ چشمـ ـهـآی غریــبـه ، هی رآه کج کنیم -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -  -   -   -

 هی پس کوچه ـهآی دلمآن رآ قــدم بزنیـــم ؛  =   =   =   =   =   =   =   =   =   =   =  =   =   =   =   =   =   =   =   =   =   =  

                              سآیه ـهـآ چقدر به هم شبیه اند ؛          

                              سآیه ی کلآغی که روی درختـــ نشسته!

                              سآیه ی من که کوتآه تر از عمر حــُـبآبــ  استــ !

                              وقتی "خورشیـــــد" نبآشد اینـــ ـهـآ همه نیستند ؛ 

                              × غروبـــ میــ شود ، آدم ـهآی کوکی رآه رفته رآ بآز میگردند!

                              دســتـــِ خیآلآتم رآ می گیرم و میــ روم آن طرفــِ این جنگل آهنین!

                              پشتـــ ِ خیآبآن ـهآی حقیقتــ ، درختآن ِ بلندیــستــــ که مرآ پنآه خوآهند دآد !

                              از ترس ِ اینکه مبـــــــآدآ از خوآبـــــ بپــــرم یآ به خوآبـــــ بــروی ، حرفـــی نمیـــــزنم ؛

                                     تــنــــهآ زمـــــزمـــه ـهآیـی مــی آیــنــــد و کنـــــآرمـــآن مــی نشیـننــــــد . . . 

                                          ~ . . . امـــــآ ؛ تـــــو انـگـــآر کـــــه حرفـــ ـهـآی مــــرآ نمیــ فهمــی! . . . ~

                                                                   مردم اعصآبشآن رآ به میله ـهآی بی خیآلی آویزآن کرده اند !

                                                                        سلیــقــــه ـهآ چـــه خــُـــطـــــوطــِ درهـــَـمی دآرنــــد !

                                                                                       بآید مرگـــ رآ گریخــتــ ! بآید به زندگی پنآه برد !

                                                                                                از بآلــِشِ خیــــــــآل ســـر بر می دآرم !

                                                                                                         و انبوه ِ رویآهآی مچآله شده ام رآ

                                                                                                                به رفتگر ِ عجول میــ سپآرم ؛

 

                           زبآنم در ازدحــآمِ "حرفــ ـهـآی نگفته" گیج میخورد و کلمآتـــ به شتآبـــ از من می گریــزند !

                          عمری گذشته استــ و من هنــوز نتـــوآنستــه ام یکــ جمله با جهـآن سخــــن بگویم . . . !

                          بآید خآنه ی خآطرآتـــِ گذشــــــته ام رآ ترکـــــــ کنم و به رآه رویآهآی آینـده بروم -  -  -  -  - 

                          رویــــآهــآیی کــه " بی نیــآز به گفتـــن ِ من " در چهــره ی مـــردم ِ جهــــآن خوآنده شود !

                          -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  شبـــ رآ در خیمه ی بزرگـــ ِ " سکـوتـــ " به نیآیش نشسته ام ،

                                                                                                        × . . . آه ! ای بـی نهـآیـتـــِ مــُـطلـق 

                                                                                                         تو در کجآی زمین نیستی -  -  -  -  !   

                                                                                                         و حــآلا که تــو هـــستی . . . . . . .  

                                                                                                         مرآ از این لکنـتــِ موروثی، چه بآک !

چشمآنتــ رآ در جویبآرهآی زلآل در " گذر " می بینم  =   =   =   =   =   =   =

و پیش از آن که سخنی بگویم درختآن برآیم دستـــ تـکآن می دهند .  .  .  . !

و هر آنچه در من و جهآن استـــ بر برگــ ـهآی بی شمآرشآن نوشـته می آید !

پس مکثـــــ میکنم !  -   -   -   -   -  مکث میکنم و گوش ـهآ و چشمـ ـهآیم رآ

در ازدحــــآم ِ رآزهــــآی منــــتشر ِ خـویـــش ســـرافــکــنــده مـیـــ بیـــنـم !

رازهــآیـــی کــه ایـنکـــ در همـهمـــــه ی اســـرار ِ جــهــــآن گـم شده انـد !

و چون برگی زرد در دستـــِ بآدهآی ابدی مچآله میـ شوند .  .  .  .  .  .  .  .  .

به شبـــ بر میگردم و سر بر " بآلشِ خیال " از پی رویآهآی تآزه ای می روم :)

رویآهآیی که در صبــحی شیــــرین انعـــکآس ِ لبخنــــــد ِ تــو خوآهــد بود  :)

بالاخره ابرهآی تیره کنـــآر می روند ! بآرالهآ وجودتــ رآ کنآرم احسآس میکنم

× . . . او لبخنــــــد میزند ツ و  میـــ گوید : " رکــآب بـزن " من کنآرتم . . . ×

 

          © با تصرف از نوشته هآی سیدضیآء الدین شفیعی - شب یک رویا - اثر برگزیده جشنوآره نقش آفتآب

          پ ن : کنآر می رود مـــِه !  شــُـکر و دیگـــر هیچ  . . .  :)  

             بعدا نوشتــ : دوستآنی که خیلی وقته آپ نکردن ،  از لینکـ ـهآ حذف میشن ! ؛ { بآ احترآم  } 

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۳٠ مهر ۱۳٩٢ | ساعتــ ۱:٥٢ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |
.: مطالبـــــــ پیشینـــــــ :.
 



 
Design By : رهـآااآ˙´*•.¸¸.