-"-"-> آرآمشمــ! - Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ











































Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

آسمآن ک ِ نشد ! چرآ درختـ نبآشم ! وقتی تو در من این همه پرنده ای ! ذهنم پـر از لآنه ـهـآییستـ ک ِ برآی تـو سآخته اَم (: دلـگرمی ـهـآااآی تـو Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ بـآل ـهآااآی مـنند

           آرآمشم . . . ؛
          خوشحآلمـ که مشتآق دل آسودگی هستی،
          این فکر رآ رهآ کن که "دیگرآن" مآ رآ چگونه می بینند!
          . . . هیــچکس بآ  این دیـــــد عقبـــ نمــآنده استــــ . . .
          مساله این است که " مآ بآید همآنی بآشیمــ که حقیقتا هستیمـ" ؛
          و گرنه یک روز شگفت زده خوآهیم شد که "چه اتفآقی افتآده است ؟!"
          . . . مــآ چه بودیـمــ! . . . و چه شدیمــ!!  . . .
          و این لطف خدآ بوده ، که روزهـآی روشـنی رآ، "بآ حسهآیی متفآوت" ، تجربــه می کنیمـ.
         ایـن روشــنآیی بـه طــــور قـطــع در نگــآه مـن و تـوســتـــ . . .
         مـآ بآید نسبتــ به وآبستگیهآی خود آگاه باشیمـ،
         و این آگـآهـی رآ حفظــ کنیمــ . . .
        "یآدمآن بآشد" که هر توقعی،
        حتی توقـــع آرآمـــــش ،
        بی قرآری می آورد!
        یآدمآن بآشد که آزآدی و آرآمش کآمل، "زیستن در لحظه ی حآل استـــ"
        . . . گـذشته رآ بآیـد بـه گذشـته . . . و آینده رآ بـه آینـده سـپـرد . . .
        این کآر افقهآی تآزه ای رآ پیش چشمآنمآن خوآهد گشود،
        مآدآمی که ذهنت خآلی و آرآم می شود،
        موجهآیش فروکش می کند،
        و آنچه باقی می مآنـد . . .
        بیکرآنه و بی پآیآن استــ!
  
        آرامشمــ؛
        من نگاههآی پرسشگر و بی قــرآر تو رآ خوب می فهممــ،
        امآ گآهـی پآسـخی شآیسـته تـر از سکوتـــ نمی یآبـم،
       سکوت می کنم " تآ خود رآ بهتر در تو جستجو کنم " !
 
         آرامشمــ؛
         زندگی رآ سآده و طبیعی برگزآر کن، " همآنطور که هستــ " .
         هیچگآه "خود رآ به زندگی تحمیل نکن ! " ؛ زندگی منطق خآص خود رآ دارد،
         و کسآنی که آمآده ی یک زندگی تمآم عیآرند . . .
         به قآئده و منطق دیگری نیآز ندآرند!
         زندگی رآزی بی پآیآن استــ ؛
         هیچگآه عجلـه نکن !
         اغلب عجله بآعث تعویق می شود،
          اگر تمنآیی دآری، صبوری کن و منتظر بآش!
         انتظآر هرچه ژرف تر باشد، حقیقت زود تر پدیدآر می شود !
         هیچگآه "ناشکیبآیی" رآ با طلب نیآمیز ! طلب اشتیاق فرآوآن است و ناشکیبایی مآنعٍ آن !
         بآ طلب اشکهآی خآموش همرآه است، . . .  و بآ نآشکیبآیی بی قرآری و تقلآ همرآه است!
 
         آرامشمــ؛
         " خدآ تنهآ دآرآیی مآستــ " ،
         به هیــچ دآرآییِ دیگــری تکیه نکن !
         امید آنکـه به " آرآمشی روشـن" برسی و این آرزوی من استــ ،
         دستآن مهربـانت رآ می بـویــم،         . . .         ای همیشه همرآهم ". . ." 

 

           م :  دلخوش به سکوتم :)
           پ ن 1: " فقطــ آرامش میخوآمـ" ! . . . " أَلاَبِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب "
           پ ن 2: جــوآب یــه حـــرفهآیی, فقــط یـه "نفــس عمـیقه"...
           پ ن 3: "بآور کن بودنت را" حتی اگر نگاهی در زمین به تو خیره نمانده باشد کنار فردا جایی برای توست " . . . "
           پ ن 4 : زیبآی من سآلروز بودنت رو بهت تبریک میگمـ :)

 

 

 

. . .


خوشـآ بـرگــــ ـهآی پآئـیـزی

کــه "بآ خآطرآتـــ ســـــبز" می میـــرنـد ؛


 

 

 

 

 

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۱۱ مهر ۱۳٩۱ | ساعتــ ٩:٤۱ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |
.: مطالبـــــــ پیشینـــــــ :.
 



 
Design By : رهـآااآ˙´*•.¸¸.