-"-"-> دل نوشته - Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ











































Rahaaaai...Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

آسمآن ک ِ نشد ! چرآ درختـ نبآشم ! وقتی تو در من این همه پرنده ای ! ذهنم پـر از لآنه ـهـآییستـ ک ِ برآی تـو سآخته اَم (: دلـگرمی ـهـآااآی تـو Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ بـآل ـهآااآی مـنند

 

 

 

یکـ وقتـ ـهـآیی فکـر میـ کنم . . . . . . . . . . .

مـَرد بـودن چقــدر میـ توآند غمگیــن بآشد ؛

هیـچـ کس از دنیــــآی مـــردآنه نمیـ گوید ..

هیچـ کس از حقوق ِ مردآن دفآع نمیـ کند ..

مـرد هآ نمـآدی مثل ِ رنگـ ِ صورتــی ندآرند ؛ 

~.. هیچ انجمنی بآ پسوند ِ «... مَردآن» خآص نمیـ شود ..~

این روز ـهـآ همه یکـ بلندگو دستــ گرفته انـد

و از حقوق و درد ـهآ ودنیـآی زنآن میـ گویند !

درحآلی ک ِ حــق و درد و دنیـــآی هـر زنی !

یکی از همین مرد ـهـآستـ ، یکی از همین مـردهآیی ک ِ دوستمآن دآرند !

همـآن ـهـآیی ک ِ وقتی میخوآهند حرفــ ِ خآصـــی بزنند ، هول میـ شوند !

حتی همـآن مـرد ـهـآیی ک ِ دوستمآن دآشتنــد ولی رفتند  -  -  -  -  -  -


یکی از همین مـردهآی همیشـهـ خستهـ  !

از همین ـهـآیی ک ِ از هجده سآلگـی دویدن رآ شـــُروع میـ کنند ~  ~  ~ 

و مدآم بآید عقبــ بآشند ! ... مُدآم بآید حرص ِ رسیدن به چیزی رآ بخورند!

√ سربآزی   √ کآر   √ درآمـد  √ تحصیل ...

همه از مـرد هآ همه جـــور توقعـــی دآرند !

+بآیدتحصیل کرده بآشند+پولدآر+قدبلنــد+خوشتیپـ +خوش اخلآق+قوی 

و خـدآنکند یکی از اینــ ـهـآ نبآشند!

مآ هم برآی خودمـآن خوشــیم ! }

مثلاً از مـردی ک ِ صُبـــح تآ شبـــــــ

دآرد بــــــرآی درآمــد ِ بیشتر .. .. .. 

برآی فرآهم کردن ِ یکـ زندگی ِخوبــ

برآی "مـآ" ک ِ عشقشآن بآشیم، تلآش میــ کنند× ... توقـــــع دآریم ! ...×

ک ِ شبش بیایند زیر ِپنجره مآن ویآلون بزنندو هم دوستمآن دآشته بآشند،

زندگــی مآن رآ تآمین کنند ، صبور بـآشند و دلدآریمـآن بدهند ! _______

خوبــ کآر کنند و همیشه بوی خوبــ بدهند و زود به زود سلمآنی بروند  (:

و ـهـرکسی ک ِ مآ دوستــ دآریم رآ دوستــ دآشته بآشند

و دوستــ ـهـآی دورآن ِ مجردیشـآن رآ فرآمــوش کنند

و بآ مآ به مهمآنی ـهـآیی ک ِ دوستــ دآریم بیآیند

و نآن استآپ توی جمع قربآن صدقــه ِمآن بروند

و غذآهآی بدمزه ی مآرآ بآ اشتیآق بخورند (: 

و هیچــ ! زن ِ زیبــآتری رآ اصلآ نبینند

و حتی یکـ نخ سیگآر هم نکشند ..

مَرد ـهـآ دنیآی غمگینِ صبورآنه ای دآرند ...

بیآیید قبول کنیم، مرد ـهـآ صبرشآن از مآ بیشتر استــ !

وقتـ ـهآیی کِ جوآبــِ اس ام اس شبــ به خیر رآ نمیـ دهند،

وقتهـآیی هم کِ توی خیآبآن دستـــ به یقه میـ شوند،

وقتــ ـهآیی کِ چِکشآن پآس نمیـ ـشود ،

وقتـ ـهـآیی کِ کفششآن کثیفــ استــ ،

وقتــ ـهـآیی کِ عرق کرده اند،

وقتــ ـهـآیی کِ دآد میـ زنند ،

تمآمِ این وقتـ ـهـآ خسته اند و کمی غمگین ..


و مـآ موجودآتــِ کوچکــِ شگفتــ انگیزِ غُرغُرویِ بی طآقتــ رآ هم، دوستــ دآرند ،

و مآ همیشهـ فکر میـ کنیم کِ نکند من رآ برآی خودم نمیـ خوآهد !

در حآلی کِ دوستمــآن دآرند؛ ســـآده و منطقـــی . . .

مرد ـهـآ همه ی دنیآیشآن همین طوری استــ !

×... سآده و منطقی ...×

درستــ بر عکسِ دنیآی مآ 

بیـآییـــد بـــَـس کنیــم [!]

بیـآیید میکرفون ـهـآ و تآبلوهآی اعترآضمآن رآ کنآر بگذآریم ×

من فکر میکنم مردهآ، وآقعأ مردهآ، آنقدرهآ کِ دآریم نشـآن میـ دهیم، بد نیستنــد !

مردهآ احتمآلأ دلشآن زنی میخوآهد کِ کنآرش آرآمش دآشته بآشند، فقطـ همـیـن !

کمی آرآمش در ازآی همه ی فشآرهآ و استرس ـهـآیی کِ برآی خوشبختــ کردنِ مآ

تحمل میـ کنند  ! ... ... ...  کمی آرآمــش در ازآی قصر ِ رویـآیـی کِ مآ طلبـــ میـ کنیم !

برخلآفـِ زندگیِ پُردغدغه ای کِ دآرند،تعریفـِ مردهآ ازخوشبختی خیلی سآده استــ ..

 

میم مثل مرد

 

 

 © به قلم یک دوستــ ناشناس ... یک خانوم ایرانی :)

پ ن 1 : پیشآپیش ولآدتــِ بآسعآدتــِ مولآیِ عآشقآن ، امیر مؤمنآن، علی علیه السلآم، مبآرکــ بآد @};-

 پ ن 2 : تبریکــ به کسی کِ نمی دآنم از بزرگی اش بگویم یآ مردآنگی، سخآوت، سکوتــ ، مهربآنی و ... @};- 

 

 

 

 

نوشتهـ شده در پنجشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩٤ | ساعتــ ٧:۳٧ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

مآ به هم فقطـ بآبتــِ تمآمِ دوستتــ دآرم ـهـآیی که دریغ کردیم بدهکآر نیستیـم ،

× . . . مآ بآبتـــِ از بین بردن بآور ـهآی یکدیگر به هم بدهکآرتریم . . . ×

مآ به هم بآبتـــِ خرآبــ کردنِ دقآیقِ زندگیِ یکدیگر هم بدهکآریم ، 

مآ  به دلیلِ منطق ـهـآی لحظهـ ای و متعصبآنه ی خود ،

بآ خشم ـهـآی کنترل نشده ی آنی خودمـآن ،

مآ بآ بآور به خود بزرگــ بینیِ خـود !

" خیلــی به هـم بدهـکآریــم " 

مآ بآ خودخوآهی ـهآی خود

به رآحتی لحظهـ ـهـآ و دقآیق و روزـهـآی یکدیگر رآ خرآبــ می کنیم

و بآ افتخــــآر به خود می گوییم : خوبـــــ از عهده اش برآمـــــدم  ! 

لحظـهـ  ـهآی زندگیِ هر انسآنی، گرآنـبهـآترین دآرآئی اوستــ .. ~

لحظهـ ای که رفتـــ ؛ دیگر برنمیگردد  =   =   =   =   =   =   =   =

و درکنآرِ این عمرِ گذرآن ، بـآور ـهـآی انسآنهـآستـــ که بآ ارزشنـد ،

. . . .  

"  خــــرآبــــــ کـــردنِ بــــــآور ـهــآی یکـــــ انســــــآن  "

  یعنــی نآبــــود کردنِ اصول و اعتقــــآدش به زندگــــی ،

    به زیبآئی و به هر چیزی که رنگــ و بوی بهشتـــی دآرد   

مآ آدمـ ـهآ عآقبتـــ همـدیگــر رآ در یکـ جآ ترکــ می کنیـم

 یآ می رَویــم و بآ مرگـــ یکـدیـگــر رآ تنهـــآ میـ ـگذآریــم ،

  یآ اینکه به دنبآل ِشرآیطـ و آدمـ ـهــآی بهتـری می رویم،‌ 

 یآ شرآیــط ِزندگی نآخوآسته مآ رآ وآدآر به ترکـــ میـ کند،‌

یآ چیزی بـرآی بدستــ آوردن از یکـدیگر ندآریم × × × ×

  و جآی اینکه بریکدیگر اضآفه کنیم، از یکدیگر کم میـکنیم 

و یآ تحملِ دیدنِ یکـ بُعد از وجودِ خود رآ در دیگری ندآریم

و  ترجیـح میــ دهیم  یکـ دیگـر رآ رَهـآاا کنیـم  -   -   -   - 

 

                                   مآ وقتی بآ کسی خیلی نزدیکــ می شویم ، بآ اعتـمــــآدی که بدستــ می آوریــم ،

                                   محرمآنه ترین و خصوصی ترین لآیه ـهـآیِ درونِ خود رآ بآ او به اشتراکـ می گذآریم

                                   و چون یکــ عمر این رآز ـهـآ رآ در نآخودآگاهِ خود پنهـــآن و یآ سعی در نآدیده گرفتن

                                                                                           و یآ وآنــمود به وجود نـدآشتن آنهـآ کرده ایم ،

                                   + اگـــر قدرتـــــِ پذیــــرشِ حقیقتـــــ ـهـآی خــــود رآ ندآشتــه بآشیــــــم . . . . . . .

                                   بآ وحشتــ از  پذیرشِ حقیقتــــ ؛ خود تلآش می کنیم آن رآبطه رآ تمــآم کنیم ] ... [ 

                                   زیرآ که  تآبــ و تحملِ پذیــــرش و روبـرو شدن بآ ابعآدِ حقیقیِ پنهــآن شده در خود

                                                                                           و یآ نیآز ـهآی سرکوبــ شده ی خود رآ ندآریم ، 

                                   و این حقیقتــ ـهـآ شآید هم هیــچـ وقتــــ و به هیــچ وجه حقآیـــقِ زشتی نبآشند

                                   ولی جآمعه،فرهنگـ و بآورـهآی غلط،‌ تصویری اشتبآه رآ در ذهنِ مآ خلق کرده اند

 . . . . . 

من از کسی که روزی بسیآر دوستش دآشتم و یآ بهتر بگویم  :

دوستــ دآشتن مهـــم نبوده استــ ! " به او اعتمـــــــآد دآشتم "

چون می توآنستم بدونِ هیچ  نقآبــی خودِ وآقعــــی ام بآشــم

  . . . . . . . . . . . . . . . . . . فرآر می کنم ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

به این دلیـل که از آگـآه شـدن به ابعـآدِ سآنسـور شده ی خـود ،

از خوآسـته ـهـآ و نیــآز ـهـآی درونـی خـود وحشتـــــ کرده ام [!]

گآهــی مـآ یکـدیگر رآ ترکــ میـ کنیم ،چـون خود رآ برتر می دآنیـم ،

و یآ چون هیـچ محبتــ و احسـآسِ دوستــ دآشتنِ عمیقی بیـنِ مآن وجود ندآرد ،

 هیچ ریسمآنِ محکمی برآی نگه دآشتنِ دو قلبــ در کنآرِ یکدیگر وجود ندآرد 

گآه یکدیگر رآ به رآحتی ترکــ می کنیم؛ چون زحمتی بآبتــِ عشق ـهآیمآن به خودمآن ندآده ایم 

چـون " مُـفتــ و ارزآن " بوده و هر چیـزِ مُفتـــ و ارزآنـی به رآحتـــی کنـآر گذآشتــه میــ شـود !


 

 

مآ حتی اگر در بدترین شکل یکدیگر رآ رهآ کنیم ×

بآزهم آن لحظهـ ـهآی مشترکـِـ صمیمیتــ و اعتمآد

~ . . .  ارزشِ مآندگآری در قلبمــآن رآ دارد  . . . ~

آن لحـظــهـ ـهـآیِ گــــــرم ِدوستــــــ دآشتــــن ...

" کینـــــــه " زشتــ تریـــن بُعد ِ وجودیِ آدمیستـــ

ولی نمیـ شود منــکرِ وجـــودِ دلخـــــوری ـهآ بـود

ـهر چقــدر دوستـــــ دآشتـــن ـهآ عمیـــق بآشنـد

زخم ـهآ عمیـــق تـــر و مآندگــآر تــــر خوآهند بود 

 

زمآنی من فکر میـکردم بدترین نوعِ از دستــ دآدن عزیزی ، مرگـِ اوستــ

ولی اکنون فکر می کنم بدتر از آن ، از دستــ دادنِ او

به همرآه ِ تمآمِ بآور ـهـآ و تمآمِ اعتمآد ـهآییستــ

که بآ او سآخته بودم  !


 من تحمل مرگـِ عزیزی رآ به این شکل نـدآرم  _________

برآیم تلخ و دردآور استــ، مرگــِ بآور ـهآیم..،‌ مرگــِ روحم و... 

برآی همین در گوشه ی قلبم بآ آنچه که از او ساخته بودم

قصـرِ کوچـکی میــ سـآزم ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬

او رآ بآ تمآمِ آنچه که روزی تصـــور میکردم ،

بآ تمآمِ مهربآنی ـهآیش، وفــــآدآری ـهآیش ،

صدآقتــ ـهـآیش و عشق ـهآیش نگه میدآرم،‌

شــآید فریبـــی بآشد ! شــآید هم نــبآشد !

ولی کمتــرین تاثیــرِ خوبــــِ آن این استــ کـه

~ . . . بر این بآور خوآهم مآند عشق چیزِ بیهوده ای نبوده استــ . . . ~

اگر من این زیبآییِ هستی رآ بآور دآشته ام روزی، پس حقیقتـ داشته !

" حداقل بــرآی مــن حقیقتـــ دآشتـه استــ "

. . . . . 

اگـر در دنیـــآی سخـتـــــ و تلـــخ و گزنـــده ی بیـــرون

از درون من سـرآسـر دروغیـــــن و پــــوچ بوده استــ

تــلآش میــ کنـم او  رآ بآبتــــــِ تمـــآمِ رنــــج ـهآیی که

به من در این رآه اعتمآد و دوستــ دآشتن دآد ببخشم

زیرآ که شآید من برآی او کوچکــ و حقیر بودم ،‌شآید نگآه ِمن  به زندگی و عشق و دوستی اشتبآه بوده ...

همیشه یکـ جآیی به کسی که مرآ رنجاند حق می دهم ، شآید من خیلی کوچکــ بودم و او خیلی بزرگــ ...  

. . . . .  

من سعی می کنم ...

من همـــوآره برآیِ رسیـــدنِ به این آرمــآنـــ ـهـآ تــلآش می کنـــم ...

و آرزو میکنم خشونتــِ زندگی ، بی معرفتیِ غیر قآبلِ درکــِ انسآنـ ـهـآ

و یآ ضعیفـــــ بودنِ خــودم مآنـــعِ رسیـــدن به آرمــآنـــ ـهآیم نـــگردد 

درکنآرِ تمآمِ این گذشتــ ـهـآ و آرمآنهـآی زیبآ ،

تلخی ـهآ، بی مهری ـهـآ و کم لطفی ـهآ رآ هم فرآموش نخوآهم کرد ،

زیرآ بخشیدن دلیل بر فراموشی نیستــ ؛ بعضی رنجش ـهآ فرآموش نشدنی ستــ ...


+ من یکــ زنـم

× . . . آسمــآن که نشــد ! چــرآ درختــــ نبــآشمـ ؟‏ . . . ×

× . . . وقتی ، "تــــو"‏ در مــن این همـه پرنده ای ؟ . . . ×

 " ذهـنـم پُر از لآنه ـهـآیی استــ که ِ برآی تــو سآخته اَم "

 

+ من یکــ زنم ،

بآ خلقتی پیچیده و عجیبــ و شآید گآهی غیر قآبلِ درکــ !

حتی شآید گآهی آنقدر پیچیدگی ـهـآ زیآد بآشد که برآی هم جنسِ خود نیز  قآبل درکــ نبآشد !

شآید نوع ِخلقتــم ، نگآهم به هستی ، احسآسآتـــ ، شوریدگی ـهآیم ،ایثآر و گذشتم ،

فرآموش کردنهآیم ، فرآموش نکردنهآیم برآی دیگری قآبلِ درکــ نبآشد !

پس شآید حق بآ اوستــ  !

 بیآیید برآی هم لحظه ـهآیی سرآسر عشق و گرمآ آرزو کنیـــم ،‌

زیرآ که در لحظه ـهآی عآشقی همه چیز رنگـو بویی دیگر دآرد،

همه چیز به طرزِ شگفتــــ آوری زیبآتــر استــ ،

گلهآ، نسیم ، بآد ، بآرآن `、ヽ、``、ヽ、

لبخند و نگآهِ معصومآنه ی کودکی در خیآبـآن،‌

شعــــر ... موسیقــی ... سفـــر ... تنـهآیی ... 

حضور عزیزآن،‌ یآد عزیزآنی که دیگر نیستنـد ،

خوآندن ،‌ نشستن ، خوآبیدن ، سکوتـــــ و .....

همه چیز پراز معنآستــ و پر از رنگهـآی قشنگــ و هوآی تآزه " وقتی که عشق بآشد "

. . . . . 

و دوستــ دآشتــن هرگز کآر ِ بیهوده ای نیستــــــ ،‌

دوستــــ دآشتـــن هرگــــــــــز اشتبـــــآه نیستـــ ،

حتی اگر ارزشــی برآی آنـکس قائــل نشونـد  [!]

× . . . . . خودِ دوستـــ دآشتـن زیبآستــــ . . . . .  ×

و ارزشِ هر انسآنی به اندآزهِ قلبـ بزرگـِ اوستـ 

 © فتـح بـآغ ِ پرنیـآن ِ عزیـز 

پ ن 1 : به سلآمتـیِ درخـتِــ کآج کـِه تـو اوجِ یـخـبندونِ زمستـون ؛ ذآتِــ سبـزش رو نـشون میـده ! و گـرنه تو تآبـستون که هـر علـفِــ هـرزی اِدعـآی سبــزی دآره !

 نــَشکــن ! درختی رآ ک ِ برگـــ ـهآیش رآ ریختــــ ! تـآ تـو مآه رآ از میآنِ شآخه ـهآیش تمآشآ کنی !

+ کسآنی کِ تآ چشم می گذاری ؛ قـآیـم می شوند !  نمی خوآهند پیـدآ شوند !!؟ ): 

+ حــق دآرین !  دیر ِ به دیر اومدنمو ببخشید @};-

+ بخوآنیــد : لینکـ @};-

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ٢۸ بهمن ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

 × . . . دلــ گیرم از   آدمکــ ـهـآیی ک ِ تنهـآ سـآیه ای هستند از تمآمیِ آنی کِ می نمـآیند !!

  من نمی فهمم ! . . . . . . . . . . نمی فهمم چگونه شُد ک ِ در این عصر ِ آهــن و اصطحکآکــ ،

این چنیــن تصورآتــ ِ آهنیــن ـو قلبـــ ـهـآی سختـــ ـو ذهن ـهــآی جآمــدی شـکل گرفتــــ !

   این همه جهـــل ... ؛ این همه آهــــن ... ؛ این همه سختـــی ... ؛  و این همه صورتکــــ ! ...   

آی آدم ـهـآااآ ! آدم ـهـآ ، آدمکــ ـهــــآااآ .... :)    :|    :(

آدم ـهـایی ک ِ به هوس ِ سرکـ کشیدن به دیوآر ِ کوتآه

بی نیــآز از چهـــآرپآیه و نردبــــآن ؛ سرخـم می کنید ،

و آرآمش ِ آن سوی دیوآر رآ می ستآنید ________ ×

به خدآ کِه آن آدم ِ سآده کِ دیوآر ِ دلش کوتـآه استـــ ،

                                          + وسیله ای برآی ابرآز و ارضآی عقده ـهـآ و آرزو ـهـآی تو نیستـــ !

در این عصر ِ صورتکـ ـهآی دروغین ؛ دنیآ بیش از همه به سآدگی ِ سآده ـهآ مُحتآجستـــ ! ...×

بگذآرید سآدگی ِ دوستــ دآشتن ـهآی بی دلیل افسآنه ای در قصه ـهآی کودکی مآن نبآشد !

                                           + بشمــآر تعـدآد مجنون ـهـآ رآ . . . . . . .  بشمآر تعدآد ِ لیلی ـهـآ رآ

به خدآااآ که ِ انگشتــ شمآرند ، آن ـهـآیی ک ِ دوستــ دآشتــن دآنستنــد و عــآشق مـــآندند !

و بشمآر اشکـ ـهآی بر گونه لغزیده رآ،بشمآر مجنون ِ در رآه مآنده و لیلآی از چشم اُفتآده رآ !

                                          +  به خدآ ک ِ بسیـآرند مدعیآن ِ بی خبــر و هوس ـهـآی زودگـــذر ! 

 

و من هنوز ، این جـآ برآی تــو , از پشتــ ِ این دیـوآر ! سخن می گویم !

از پشتــ ِ دیوآر ِ خودخـوآهی و جهل ،  از این ور ِ پرچیـن ِ کوتآه ِ دلـــم

× . . . از سرزمیــــن ِ دوستـــــ دآشتــن ـهـآی بـی دلـیـــــــــل . . . . ×

و از قلبــ ِ همـآن کسی ک ِ هنــــوز چشم ـهـآیش خیـس می شود  ،

در سوگــ ِ زخم ِ روییـــده بر آرنـچ ِ یکــ کودکــ ، ( بر بــآل ِ کبوتـــــر ) !

کسی ک ِ رآز ِ بـی چتــر در بـآرآن رآه رفتــن می دآنـــد  -   -   -   -  !

و بوی نیلوفـر رآ از هفتــ فرسخی ، در دل ِ مردآبــ بآز می شنآسـد !

nugaz4gwf9onoojk4lpd.jpg

      مـن هنــوز از پشتــــ ِ دیــوآر ِ آدمکــــ ـهـآ سخــن مـی گویـــم !

      از سآیـه روشــنِ خــآطرآتــــــ ِ شیـــرین ِ کودکــی ـهـآیمــــآن !

                                   بدآن دوستــ دآشتن ِ آدمی از جنس ِ خآکــ !

                                    پله ایستــ کشیده از زمیــن روبه آسمـــآن !

                                   تنهـآ آنگآه خــــدآی نآدیدنی رآ خـــدآی وآر دوستــــ خوآهـی دآشتــــ !

                                    چـقـــــــــدر سختـــــ استــــــ ؛ ســــآده بـــــودن و ســـــآده مــــآندن ،

                                   در دنیآااآی آدمکـ ـهـآااآ ، .. نقـش ـهـآااآ ، .. نقـآبــ ـهـآااآ ، .. ادعآهآااآ !

                                       و چه جرم ِ بزرگیستـــ سآدگی !  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

 rk170nb621v669me2bxw.jpg

                                                            تو رآ قســــــــم به اشک‌ ـهآی لرزانِ آن دلِ سآده !

                                                              تو رآ قســــــم به سآدگیِ آن " اسمِ سه حرفی " ! 

                                                            تو رآ به “عشق”، به “اشکــ”، تو رآ به “خدا” قسم؛

                                                           هوایِ سآدگآنِ عاشق‌اتــ رآ دآشته بآش   - - - -  (:

 ihht7l5z1qqwpy45zp.jpg

 

© نوشته ی مـهـدی میــرآنــی

پ ن 1 :  کآکتوس صآدق  تر از آن استــ که مثل ِ گل ِ سرخ خآر هآیش رآ پنهآن کند ؛

و برآی همین هم ؛ برعکسِ آن گل ِ خوش رنگــ و بو ، دستــ ِ کسی رآ  زخم نمی کند !!! 

پ ن 2 : وقتی پی نوشتــ ـهـآ دلشون میخوآد طولآنی تر از اصل ِ مطلب بآشن ! در مکآنی ک  حوآشی از متن ِ اصلی مهم تر استــ ؛ ولی...[!]

+  من همچنآن از مخآطبآنی ک ِ به دور از حآشیه سآزی ، خآلصآنه و بی چشمدآشتــ ، مرآ میخوآنند ، سپآسگذآرم ...

+ + امیدوآرم  تصمیمی ک ِ در پستــ ِ گذشته پیرآمون ِ تآیید نشدن ِ کآمنتــ ـهـآ اتخآذ شد موجب بی احترامی به شمآ نشده بآشد ،

کآمنتــ ـهـآی شمآ جآیگآه ِ محفوظی دآرد  ، اگر رخصتــ دهید نزد ِ خودم نگهشآن میدآرم  : ) ..

نگآهآیتآن رآ سپآس ، علی یآرتآن (:


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در یکشنبه ٢ آذر ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱:۱۳ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

                             ســــکوت...    
                                     زیباترین آواز در سمفونی تنهایی  
                                             در اوج فـرو رفــتن در خویـــش!  
                                                      در اعــماق قله ی رهـایی  

   
                             به هنگامی که نمی بینی آشنایی که ببیند تو را  
                                     که برهاند تو را از قفس بغـض  
                                                   که بپرسد:  
 

                             "به کدامین جرم به دیار تنهایان تبعید گشته ای؟ "      

                                                                         کاش گوشی، سکوتم را میشنید!!!

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در جمعه ۱٤ امرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٥:٢٩ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

 به سلامتی سیم خاردار!   که پشت و رو نداره . . . !!!

.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در دوشنبه ٢۳ آبان ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱:٢٧ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

 

                اینجا در قلب من حد و مرزی برای حضور تو نیست ...

                به من نگو که چگـونه بی تو زیستـن را تمـرین کنم ...

                                         مگر ماهی بیرون از آب می تواند نفس بکشد؟؟؟...

                                         مگر می شود هـــــوا را از زندگیــــــم برداری و من

                                                                                           زنده بمانم ؟؟؟...

               بگو معنی تمرین چیست ؟؟؟

               بریدن از چه چیز را تمرین کنم !!!

                                      بریدن از خودم را ؟؟؟...

               از من نپرس که اشکهایم را برای چه به پروانه ها هدیه می دهم...

                                     همـه می داننـد که دوری تو روحـــم را مـی آزارد...

                                                           تو خود پروانه ها را به من سپردی که میهمان

                                                                           لحظه های بی کسی ام باشند...

               نگاهت را از چشمم برندار... مرا از من نگیر...

                                     هوای سرد اینجا را دوست ندارم

                                                          مرا عاشقانه در آغوش بگیر که سـخت تنهــام

                                                                          ای خـدا ... !


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در چهارشنبه ٢ آذر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

  

 

 

 

            


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۱٦ اسفند ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

                                                                                       

 

 

دیرگآهیستــ...

" بآلهآیمآنــ رآ آویختهـ ایمــ بهـ جآلبآسیــ "

عآدتــ ڪرده ایمـ بهـ زمینــ!

زمینــ جآے گرمــ و نرمیستــ!

چهـ خیالــ اگر چشمهآیمآنــ رآ خوآبــ

چهـ خیالــ اگر دلهآیمآنــ رآ آبــ برده استــ!

 

 

لحظهـ هآتونــ پر از آرآمشــ...خنده هآتونــ از تهـ دلـ... گریهـ هآتونــ از سر شوقــ...

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در چهارشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳٩۱ | ساعتــ ٦:٥۱ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

          نبوده ایمـ . . .  آمده ایمـ . . . !!! معلوم همـ نیستــ ڪهـ هستیمـ یآ نهـ؟! ...

          ڪسآنے از مآ هستند ڪهـ نشآنیــ از حضورشآنـ در تنــ هیچـ روز و نغمهـ ے هیچـ شبے نیستــ ...

          نبوده اند انگآر !!!

          مسآفریمـ ... سرگشتهـ ... حیرآنــ ...

                         نهـ از آنجآ ڪهـ آمده ایمـ چیزے بهـ یآدمآنــ مآنده استــ!

                                   نهـ از جآییــ ڪهـ وعده ڪرده اند برآے رفتنــ خبری دآریمـ روشنــ  !!!

          مسآفریمـ همهـ ...

          رسمـ سفر، همیشهـ " پآ در رڪآبــ بودنــ " استــ...

          همیشهـ در خمـ و پیچــ جآده هآ بهـ سرودهآے" باد ِ بے وطنــ ! " سر سپردنــ استــ ...

          آمده ایمـ ڪهـ برویمــ!

          و " بآرآنــ ! " حڪآیتـے ڪهـ در میآنهـ ے اینــ دو "ازلــ" و "ابـد" میــ سرآید و میـ نوآزد در گوشــ کوچهـ  ـهآ ...

          مآ میرآترینــ هستیــ ِ جهآنیمــ !!!

          رآنده شده از آغآزے ڪهـ درگآهشــ رآ نفسـ ـهآے فرشتگآنــ نگهبآنــے میــ ڪرد ...

          میلے گرمــ در مآ مـے چرخد؛  برآے رهآیے از بهآنهـ ـهآے  پیشآنیـ نوشتــ !

          میلـے مدآمـ در قلبــ ِ بیــ انصآفـ ِ آدمے ستــ ڪهـ رهآیشــ نمیــ ڪند !!!

          مآ مسآفریمــ ...

          سفر سهمے خدآدآد استــ برآے آدمیــ!

         آنجآ ڪهـ بآورهآے آبے و وعده ـهآے ِ فیروزه؛  شفآعتــ میــ ڪند زخمــ  ـهآے ـهزآرسآلهـ رآ !

         . . .

         "سفر رآ از " بآد " بآید آموختــ " ...سبـڪـــ ، ســـآده ، صـــمیمـے! . . .

         چنآنــ، چونــ " چشمــ " ڪهــ میــ گردد مدآمــ، برآے یآفتنــ ِ معبرے برآی عبور از تنگنآ ـهآی دلــ !

         ڪجآ ؟؟ ... نمیــ دآنیمــ !!!

         مقصد مروری بر رآه استــ،

        چگونهـ رسیدنــ!  چگونهـ در میآنهـ ے رآه بهـ دعآے بآد و بآرآنــ و نسیمــ لبخند زدنــ !

         بآید صمیمیــ بآشیمــ... بآ صبحـ ،

                         صمیمے بآشیمـ بآ آفتابــ ،

                                                        بآ رآه ،

                                                             بآ رهآیے ،

                                                                     با ڪسی ڪهـ قآمتشــ سرمیــ کشـد تآ ابرهآ ! ...

 

          . . . سفـــر رسمــ ِ پرنده ـهآے  بیقرآر  استـــ . . . 

          همرآهِ   دورانــ ِ بے قرآرے ـهآے منــ! ...    رهـوآر ِ رآه ِ آسمآنــ ...

                               از بآد آموختے مگر یڪبآره سر بهـ سودآے سڪوتــ بردنــ رآ ؟!

                                           چهـ میــ توآنمــ بڪنمــ ... پرنده هآے دعآ رآ رهآ ڪنمـ از قفسـ ـهآے ابدے ! ...

 

                                           زیبآ بآشــ ،     بخند!  ...     بآز همــ بلند پر بآز ڪنــ ،       همچونــ پرندگآنــ ...  

 

                                                                                                                                  

 

سفر  "پر  و  بآلــ" میــ خوآهــد، "قــمرے بیــ  پر و بآل" در قفســ بآل بآل میــ زند و میــ میرد!

 

 

 

 

م:  "بآ تصرفـ از نوشتهـ هآے نآصـر نصـیرے"

 "طرح: فاطمهـ صادقـ منشـ"

پ ن : لینکـ تکآنی میشود....نگید نگفتی...!!! ممنونــ از دوستآن بآوفآیی کهـ بی خبر می روند...،  می روند!!!

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳٩۱ | ساعتــ ٦:٥۱ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

    

                ...سرچشمه اش کجآستــ؟!
                در خیآبآنـ ـهآے کدآمـ شهر مے گردد ؟
                در کٌنج کدآمـ کوچه شب رآ سحر مے کند ؟ 
                پشت ِ پنجره اے  که به آن تکیه دآده ...
               ...چه  کسے یا کسآنے ممکن است بآشند ؟ 
               حوآسش نیست! 
               یآدش نیست...
              برآیش مهمـ نیست! 
               "بآد" فقطــ رآه مے رود ...
                                           مے دود ...
                                                و گآهے در بآرآن مے رقصد ...
   

               "همین"! 
               × یآدش دآده اند که "فقطــ عبور" کند ... 

              حیف که وآژه هآ 
              تآ پآیشآن رآ از دهآن بیرون مے گذارند ... 
              یآدشآن  مے رود ،
              در کدآمـ گهوآره قد کشیده اند!
              هر روز همبستر هزآر کنآیه مے شوند!
              از هر پهلو
              هزآر معنے به دنیآ مے آورند ...
              که مآ حآلآ برآے  چیدن یکے لبخند ،
              از چشمـ ـهآے همـ مے ترسیمـ!!!

              بــآد ، بـــــــآد ، بــــــــــــآد !

              با این همه، مآ یآد گرفته ایمـ... 
              گآهے بے دلیل گریه کنیمـ...
              گآهے پیآده رآه بیفتیمـ درآسمآن... 
              پــے بهآنه بگردیمـ!

              × همچونــ بآد ... 

 

 م :   1- با تصرف از نوشته های ناصر نصیری       2-بهار سبز

 پ ن :    مَنـ! تمآمـ نقطهـ ـهآے عطفــ زندگےامـ...ایستآده امـ تآ قدمـ ـهآیمـ رآ استوآر ببینے! تآ رد پآیمـ رآ سنگینـ و بآ وقآر ببینیے...

بآ منــ بگو...     بگو تآ بدآنمـ...     "اگر قرار استـ بآرآنـ ببآرد مرآقبـ آسمآنـ بـآشمـ"...  مرآقبـ جوآنهـ ـهآ بآشمـ....

بآ منـ بگو خورشید قصد سوختنـ دآرد یآ نهـ !.....این طلوعـ قصد آمدن دآرد یآ نهـ..!  بگو تآ حسآبـ دلمـ رآ بدآنمـ...! 

ما از نسل ماسه نیستیم! از نسل صدفیم ... صدف هایی که به پاس اقامتی یک روزه تا دنیا دنیاست صدای دریا را برای هرگوشی زمزمه میکنند!

 

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در پنجشنبه ٥ امرداد ۱۳٩۱ | ساعتــ ٤:٠٥ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |
           آرآمشم . . . ؛
          خوشحآلمـ که مشتآق دل آسودگی هستی،
          این فکر رآ رهآ کن که "دیگرآن" مآ رآ چگونه می بینند!
          . . . هیــچکس بآ  این دیـــــد عقبـــ نمــآنده استــــ . . .
          مساله این است که " مآ بآید همآنی بآشیمــ که حقیقتا هستیمـ" ؛
          و گرنه یک روز شگفت زده خوآهیم شد که "چه اتفآقی افتآده است ؟!"
          . . . مــآ چه بودیـمــ! . . . و چه شدیمــ!!  . . .
          و این لطف خدآ بوده ، که روزهـآی روشـنی رآ، "بآ حسهآیی متفآوت" ، تجربــه می کنیمـ.
         ایـن روشــنآیی بـه طــــور قـطــع در نگــآه مـن و تـوســتـــ . . .
         مـآ بآید نسبتــ به وآبستگیهآی خود آگاه باشیمـ،
         و این آگـآهـی رآ حفظــ کنیمــ . . .
        "یآدمآن بآشد" که هر توقعی،
        حتی توقـــع آرآمـــــش ،
        بی قرآری می آورد!
        یآدمآن بآشد که آزآدی و آرآمش کآمل، "زیستن در لحظه ی حآل استـــ"
        . . . گـذشته رآ بآیـد بـه گذشـته . . . و آینده رآ بـه آینـده سـپـرد . . .
        این کآر افقهآی تآزه ای رآ پیش چشمآنمآن خوآهد گشود،
        مآدآمی که ذهنت خآلی و آرآم می شود،
        موجهآیش فروکش می کند،
        و آنچه باقی می مآنـد . . .
        بیکرآنه و بی پآیآن استــ!
  
        آرامشمــ؛
        من نگاههآی پرسشگر و بی قــرآر تو رآ خوب می فهممــ،
        امآ گآهـی پآسـخی شآیسـته تـر از سکوتـــ نمی یآبـم،
       سکوت می کنم " تآ خود رآ بهتر در تو جستجو کنم " !
 
         آرامشمــ؛
         زندگی رآ سآده و طبیعی برگزآر کن، " همآنطور که هستــ " .
         هیچگآه "خود رآ به زندگی تحمیل نکن ! " ؛ زندگی منطق خآص خود رآ دارد،
         و کسآنی که آمآده ی یک زندگی تمآم عیآرند . . .
         به قآئده و منطق دیگری نیآز ندآرند!
         زندگی رآزی بی پآیآن استــ ؛
         هیچگآه عجلـه نکن !
         اغلب عجله بآعث تعویق می شود،
          اگر تمنآیی دآری، صبوری کن و منتظر بآش!
         انتظآر هرچه ژرف تر باشد، حقیقت زود تر پدیدآر می شود !
         هیچگآه "ناشکیبآیی" رآ با طلب نیآمیز ! طلب اشتیاق فرآوآن است و ناشکیبایی مآنعٍ آن !
         بآ طلب اشکهآی خآموش همرآه است، . . .  و بآ نآشکیبآیی بی قرآری و تقلآ همرآه است!
 
         آرامشمــ؛
         " خدآ تنهآ دآرآیی مآستــ " ،
         به هیــچ دآرآییِ دیگــری تکیه نکن !
         امید آنکـه به " آرآمشی روشـن" برسی و این آرزوی من استــ ،
         دستآن مهربـانت رآ می بـویــم،         . . .         ای همیشه همرآهم ". . ." 

 

           م :  دلخوش به سکوتم :)
           پ ن 1: " فقطــ آرامش میخوآمـ" ! . . . " أَلاَبِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب "
           پ ن 2: جــوآب یــه حـــرفهآیی, فقــط یـه "نفــس عمـیقه"...
           پ ن 3: "بآور کن بودنت را" حتی اگر نگاهی در زمین به تو خیره نمانده باشد کنار فردا جایی برای توست " . . . "
           پ ن 4 : زیبآی من سآلروز بودنت رو بهت تبریک میگمـ :)

.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۱۱ مهر ۱۳٩۱ | ساعتــ ٩:٤۱ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

بآ گآمــ ـهآیی آهِسته

افــــکــآری سختـــــ مَشغــول

                                    و چَـشمآنی کـه از بس نم پـس دآده اند،

                                    در عُـقــوبـــتی تـبـــــدآر، جــــآری شــٌده امــ

                                     پَـرنـده نیستمــ وَ هـیچ دآمی برآی مَن پَهن نَشـــده

                                                                                     یـکـــ انــســآن آزآدمــ . . . 

دلــم کــه می گـــــــیرد

تقویم هآ رآ خطــ خطی میکنمــ

                                    به خُودمــ وعده ی روُزهـآی خُـوبـــ مـی دهــمــ

                                              جــآیـی برآی خُودمـــ . . . لــحظه ای برآی خُودمــ . . .

امآ چیـــزی دَر من گــُــم شده استـــــ ...

اســمَــش رآ هــرچــه میخوآهـی بــُـگذآر

نـَــــه حـــرفــــی از ســـر بـــی کســـی!

انگـآر دیگر توآن خَلق احسـآسم رآ ندآرَمــ

مَن که بی توُ صَدفی هَستم مُروارید از دستــ دآده

احسآااآسمــ ؛ صدآی بآد کِه می آید دوستــ دآرم تورآ آورده بآشد !

و نور آورده بآشی بـِه رَگــ ـهــآی مَن و من سرخوشآنه دیوآنـِه شومــ در زلآلی اتــ

                احسآسم!  اگــر بلنــد نمی شَـوی ؛ حداقــل دستـتـــ رآ بـه مَـن بـده !

                                 این وآژه ـهآ ؛ مــیــآن دو ابــدیتــــــ  ؛ در دستــــــآن مــَــن !

                                         هـــمه چیـــز رآ ، رهــآ از مــَـعنـآ سآخته استـــــــ...

                                                 و امـآ در من نگــآهیسـتــــ از حــرفــــ لبــریـــز !

                                                       وآژه هـــــآ ســـنـگـــیـــــن میـــــشـــنــــود

                                                               وَ من این همه تنآقض رآ درکــ نمیکنمــ

                                                                                                                    زمـــــآن رآ لــمـــس مــــی کنمـــ
        
                                                                                                                    مـُـــعـَــلق و بـــی انتـــهــــــآااآ...
        
                                                                                                                     مـمــلُـو از کــلمـــــآتی گــنــگــ !

                                                                                                                      از پــس دلـــهـره همـــیشهِ منــ

                                                                                                                      میـبیـــــــنی ؟ . . . . . . . . . . .

در ابتدآیی ترین احساسمــ

"استــــ هآ "بــــــود" شده استــــ!

بـآیــد گوُهـــر ِدروُنـــم رآ حفــظ کنمـــ ...

همآن صدفی که مُروآرید خوُدش رآ در پنآهش،  پنهآن کرده !

                              و حـــآل ! ایــن مــنمـــ . . . . . ایـنـــگونه زنـــــده امـ !

                                       سالـهآستـــ رآبطه ام رآ بــآ مرگــــ نمی فهممــ!

                                                        زنــدگی در اعمــــآق ِعآدتــــهآ !

                                                                     هیچ فرقـی بآ مرگـــ ندارد !

چیز دیگری شده امــ . . .

گیجم از این حضُور ِغریبآنه

                                که زنـده بودنم رآ یـآدآوری می کند !!!

                                مرآ چــه شده !!! بس است دیگر !!!

هیچ چیـز تلخ تر از صبـحـگآه روزی نیستــ که اتفـآقی نمی اُفـتد ! هیــچ چـیـز تـلـخ تـر از بی ثمری نیستــــ . . . 

پس هرآس ندآشته بآش از اتفاقآتــِ تـلخ و شیریــن ! مـآ اتفاقـــی هستیمــ که افتـآده ایم !  رآهتــ رآ بگیر و برو . . .

هــــرآس نــدآشــتـه بــآشـــــ  از جــآده‌ ـهــآی نــآشـنـآس . . .  از مـقـــصــد بــی انــتـــهـآ . . .  از نــــرسـیـدن ـهـآ . . .

                                                             آری ! به چشمآنتــ بگو هرآس ندآشته بآشد از خیس شدن ! اتفآقِ  خآصی نمی اُفتد !

                                                                     فقط نیآز به شستشو دآری...!  باور کن. پناهگاه امن در تند بآد حآدثه زیباستــــ :)

                                                                                  مگر نه اینکه لحظه هآی شبـــ نزدیکترین لحظآتــ به تولُد خورشیدند ... :)

                                                      زِندِگی اِدآمــِـهـ  دآرد آری . . . آری :)

 

         پ ن 1 : حرفــ ـهآی نانوشته ام بی قرآری میکنند این بـــآر . . . ( نویسنده ی بعضی قسمتهآشو پیدآ نکردم ! ) 

        پ ن 2: بگذآر هر چه نمیخواهیم بگویند! مهم این استــ من خودم هستمــ خوده خودمـ!

        پ ن 3 : بعضی چیز ـهـآ رآ "بــآید" بنویسم ! نه برآی اینکه همه بخونن و بگن عآلیه ! برآی اینکه خفه نشم !! همین! :D

        پ ن 4 : مروآریــد زیر نور آفتآبــ بیشتــر میدرخشهـ!  :)

        پ ن 5: دلـــگیرم از سکوتــ ـهآااآ ... تو "من" نیستی ! پس قضآوتم نکن لدفن ! :)


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در یکشنبه ۳ شهریور ۱۳٩٢ | ساعتــ ٧:٥۸ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

این روزهـآااآ . . .

بآ طرحی سآده از خودمــ ،
در مسیر تمآمـ فرضیه ـهـآی نآ تمآم ایستآده امــ ؛
دستهآیمــ رآ بر وآژه ـهآی فروریحته می کشمــ که از چسبندگی کآغذ بیـزآرند !

                                                                                            سـوُسـویِ نیــمــه جــآنٍ خیـــآلٍ مــن

                                                                                                          سـکوُتم رآ چـگوُنــه بنــویسمــ!

                                                                                                                ورق رآ کـمی برمـیگـــردآنمــ !

                                                                                                                     و همآنجآ به اٍنتظآر می ایستمــ !

بر نُقطه ای نآمعلوُمــ و نآمفهومــ زُل زده امــ  " . "
مآنده ام بـر زندگی که آنقدر هم بخشنده نیستــ و مرتبــ قربآنی می گیـرد :(

                                                                                  دیگر به بــآخـتــــ فٍکـــر نمیکنمــ !

                                                                                  و تـرس هآیــمــ رآ نـــه به بــــآد !

                                                                                  کــه بــه خــآکــــــــــ میـسپـآرمــ !

هر صٌبح . . .

            یآدم میرود مآجرآ از چه قرآر استــ ؛
                                  می بینمــ دود بآ گآمهآی بلند از سر شهر بآلآ می رود !

                                  هنوز . . . ؛ زیبـآترین روزهـآیمآن به گمــآنمــ نیآمده . . . !
           من مضطربــ از جنبش بآد هستمــ ،

           این ســـوی بآد ؛ آوآز کسی استــ ،

           کــٍـه دسـتــآااآنِ خــســتـــه اش رآ

                                                             هـــمــــچــنــآن بــــآلآ مـی گــیـــرد ،
                                                              بر فرآز فآنوسی پُر از ستآره و خیآل

چشم دوخته ام به آسمآن!
× . . . " می دآنم عظمتــِ نور مخفی نمی مآند " . . . ×

این روزهآااآ . . . خیـــلی زود دآرد دیـر می شود  . . . !

                         هر روزی که می گـذرد ؛ حرفـ ـهآ و گمآنـ ـهآ توی دلمــ درد می شونـد !

                         هر از گاهی ؛ درگیـر ترجمـه ِ نآخواسته ِ یکــ احســآس می شومــ !
                         هر بآر که حآلم رآ می پرسند ؛ می گویم :

                                                                                           " خوبم " !
                                                                                            تنهآ تکـه ایی تنهآیی
                                                                                            در چشمـم فرو رفته استـــ :)


این فـَـردآی نــآپیــدآ شُـورش رآ درآورده ؛

                                                          به همه جآی اینجآ وسوآس دآرمـ
                                                          به هــر جــــآ کــه تـــو رآ دآشـــتـــ

                                                          و دلــمــ ندآشتــــ ! . . . . . . . . . . . . .

" آسِـمـآن "

              سهمــِ وآژگــان بـــی قـــرآرِ مــن می شــود ؛

              هرکجآ که بآشمــ ؛ آسمآن همرآه من استـــ !

                                        این بـآر زیر همـآن سـتـآره ـهآ ؛ بـه سـرمآیه انــدکـم نگریستمــ . . .
                                         دیـوانـه وآر بـه هـمـه قــآصــدکــهــآ ســلآمــ تـعآرفــ مـی کـردمــ :)
                                        دوستــ ندآشتمــ زیــآد ، در این حآدثـه آبادٍ غـریـبــ، بیـشتـر بمآنمــ !

مـــن و این آســمـآنٍ بی سـآیـــه . . .
                                       نمیـدآنیـمــ کـدآمــ یـکــ زود تـر بـه بـآرآن می رسیـمــ . . .
                                       صبـر هم نمی توآند سهمی از این احـسـآس رآ کمــ کنـد
                                                                             من مآنده ام و حرفهآی جآ مآنده !

                                                                              من و این حجم عمیقٍ سکوُتـــــــ
                                                                              لآی زل زدن هآیمــ . . . . . . . . . . . 

کمـی بآ این کلمآتـــٍـ بی رمــَق مـــــدآرآ کن . . .

                                      خــش خــشِ وآژگـــآنی کِه بیــخ تآ بیــخ گــلویـمــ مــآنده ؛

                                      نکند حوصــله اتــ رآ خاکــستری کند ؟! ... تحمـُـلمــ کن ... !

من نه هیـآهـو بلدمـــ نه آرآمـــِش ، بی قـرآرمــ ... بی قـــرآر !

                                                                                                لآبه لآی همـیـن خطـ خطـی های نـآتمآمــــ ـــ ــ ـ !

                                                                                                            گــوش کــن ، رآز نــشـآنــه هـــآ رآ . . . . . . !

                                                                                                            گـوش کن  ، رآز نـقطـه چیـن هـآی مرآ . . . !

× . . . " اُفتـآدَن هَر بَرگــ میــ ـتَوآنَد حآدثه ی مُهمی بـآشَد " . . . × 

 

©  text :    بـهآر 5حرفی ؛        لـیلآ نـجفی ؛      می بآن

پ ن 1 : به یه سری حرفهآ که می اندیشم ؛ شکل یک “بهانه” بر سرم آوآر می شود !

پ ن 2 : پرنده ای که رفتــ، بگذآر بــــرود ، هــوآی ســرد بـهـآنـه اســتــ. فقطــ بگو اگر گنجشکـ ـهآااآ سرآغتــ را گرفتند چه بگویمــ ؟!

پ ن 3 : بعضی چیزهآرآ احسآس میکنی،رگ و پی شمارآ میتراشد،دل شمارآ آب میکند، امآوقتی میخوآی بیآن کنی میبینی ک بی رنگ و جلآست!

پ ن 4 : یآدتــ بآشه  " امید " چیز خوبیه، شآید بشه گفتــ بهترین چیزهآستــ و چیز هآی خوبــ "هیچ وقتــ نمی میرند" ! :)

پ ن 5 : الهی شُکر . . . 

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در جمعه ۱٥ شهریور ۱۳٩٢ | ساعتــ ۱:۳۸ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 × . . . سآیه ی ابر ـهآ چقدر سنگین استــ وقتی آفتآبــ رآ از مآ دریـغ میــ کنند امآ نمی بآرند ! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

آن وقتــ مجبور میشویم در ازدحآمِ چشمـ ـهـآی غریــبـه ، هی رآه کج کنیم -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -  -   -   -

 هی پس کوچه ـهآی دلمآن رآ قــدم بزنیـــم ؛  =   =   =   =   =   =   =   =   =   =   =  =   =   =   =   =   =   =   =   =   =   =  

                              سآیه ـهـآ چقدر به هم شبیه اند ؛          

                              سآیه ی کلآغی که روی درختـــ نشسته!

                              سآیه ی من که کوتآه تر از عمر حــُـبآبــ  استــ !

                              وقتی "خورشیـــــد" نبآشد اینـــ ـهـآ همه نیستند ؛ 

                              × غروبـــ میــ شود ، آدم ـهآی کوکی رآه رفته رآ بآز میگردند!

                              دســتـــِ خیآلآتم رآ می گیرم و میــ روم آن طرفــِ این جنگل آهنین!

                              پشتـــ ِ خیآبآن ـهآی حقیقتــ ، درختآن ِ بلندیــستــــ که مرآ پنآه خوآهند دآد !

                              از ترس ِ اینکه مبـــــــآدآ از خوآبـــــ بپــــرم یآ به خوآبـــــ بــروی ، حرفـــی نمیـــــزنم ؛

                                     تــنــــهآ زمـــــزمـــه ـهآیـی مــی آیــنــــد و کنـــــآرمـــآن مــی نشیـننــــــد . . . 

                                          ~ . . . امـــــآ ؛ تـــــو انـگـــآر کـــــه حرفـــ ـهـآی مــــرآ نمیــ فهمــی! . . . ~

                                                                   مردم اعصآبشآن رآ به میله ـهآی بی خیآلی آویزآن کرده اند !

                                                                        سلیــقــــه ـهآ چـــه خــُـــطـــــوطــِ درهـــَـمی دآرنــــد !

                                                                                       بآید مرگـــ رآ گریخــتــ ! بآید به زندگی پنآه برد !

                                                                                                از بآلــِشِ خیــــــــآل ســـر بر می دآرم !

                                                                                                         و انبوه ِ رویآهآی مچآله شده ام رآ

                                                                                                                به رفتگر ِ عجول میــ سپآرم ؛

 

                           زبآنم در ازدحــآمِ "حرفــ ـهـآی نگفته" گیج میخورد و کلمآتـــ به شتآبـــ از من می گریــزند !

                          عمری گذشته استــ و من هنــوز نتـــوآنستــه ام یکــ جمله با جهـآن سخــــن بگویم . . . !

                          بآید خآنه ی خآطرآتـــِ گذشــــــته ام رآ ترکـــــــ کنم و به رآه رویآهآی آینـده بروم -  -  -  -  - 

                          رویــــآهــآیی کــه " بی نیــآز به گفتـــن ِ من " در چهــره ی مـــردم ِ جهــــآن خوآنده شود !

                          -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  شبـــ رآ در خیمه ی بزرگـــ ِ " سکـوتـــ " به نیآیش نشسته ام ،

                                                                                                        × . . . آه ! ای بـی نهـآیـتـــِ مــُـطلـق 

                                                                                                         تو در کجآی زمین نیستی -  -  -  -  !   

                                                                                                         و حــآلا که تــو هـــستی . . . . . . .  

                                                                                                         مرآ از این لکنـتــِ موروثی، چه بآک !

چشمآنتــ رآ در جویبآرهآی زلآل در " گذر " می بینم  =   =   =   =   =   =   =

و پیش از آن که سخنی بگویم درختآن برآیم دستـــ تـکآن می دهند .  .  .  . !

و هر آنچه در من و جهآن استـــ بر برگــ ـهآی بی شمآرشآن نوشـته می آید !

پس مکثـــــ میکنم !  -   -   -   -   -  مکث میکنم و گوش ـهآ و چشمـ ـهآیم رآ

در ازدحــــآم ِ رآزهــــآی منــــتشر ِ خـویـــش ســـرافــکــنــده مـیـــ بیـــنـم !

رازهــآیـــی کــه ایـنکـــ در همـهمـــــه ی اســـرار ِ جــهــــآن گـم شده انـد !

و چون برگی زرد در دستـــِ بآدهآی ابدی مچآله میـ شوند .  .  .  .  .  .  .  .  .

به شبـــ بر میگردم و سر بر " بآلشِ خیال " از پی رویآهآی تآزه ای می روم :)

رویآهآیی که در صبــحی شیــــرین انعـــکآس ِ لبخنــــــد ِ تــو خوآهــد بود  :)

بالاخره ابرهآی تیره کنـــآر می روند ! بآرالهآ وجودتــ رآ کنآرم احسآس میکنم

× . . . او لبخنــــــد میزند ツ و  میـــ گوید : " رکــآب بـزن " من کنآرتم . . . ×

 

          © با تصرف از نوشته هآی سیدضیآء الدین شفیعی - شب یک رویا - اثر برگزیده جشنوآره نقش آفتآب

          پ ن : کنآر می رود مـــِه !  شــُـکر و دیگـــر هیچ  . . .  :)  

             بعدا نوشتــ : دوستآنی که خیلی وقته آپ نکردن ،  از لینکـ ـهآ حذف میشن ! ؛ { بآ احترآم  } 

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۳٠ مهر ۱۳٩٢ | ساعتــ ۱:٥٢ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

                                                                                                                                            " فریبا عرب نیا "

  

پ ن:  آرزو می کنم که فروافتادن هر برگ پاییزی ، آمینی باشه برای آرزوهای قشنگتون...یلداتون مبارکــــــــــ :)

پ ن 2: دوستان مهربونم خدانگهدار تا 2 ماه دیگه.....................................................................!!!

ممنونم از حضور پرمهرتون...

 

نوشتهـ شده در جمعه ٢٧ آبان ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

              از آدمـــ ـهآ دلگیرمـــ! ...

             ڪهـ خوبــــ ـهآے خودشآن رآ از بد تو ،  مو شڪآفی مینڪند ...

             و بد ـهآیشان رآ در جیبــــ لبآســــ ـهآیی ڪهـ دیگر از پوشیدنش خجآلتــــ میڪشند ، پنهآن مینڪند !!!

              از اینڪهـ ژستــــ یڪــ ڪشیشــــ رآ میگیرند ، وقتیــــ  ـهوآے اعترآفــــ دآرے !

              و درد ـهآیتــــ رآ ڪهـ میشنوند ...

             خیآلشآن راحتــــ میشود ، ـهنوز میتوآنند ڪمی خودشآن رآ از تو ڪشیش تر ببینند !!!

             از آدمــــ ـهآ دلگیرمــــ...

             وقتیــــ تمآمــــ دنیآیشان اثباتــــ ڪردن استــــ! 

             ـهمین ڪهـ گیرتـــــ بیآورند ، تمآمــــ آنچهـ رآ ڪهـ نمی توآنند به خورد خودشآن دـهند بهـ تو اثبآتــــ می ڪنند !

             و بهـ ڪسی غیر از خود ، برترے ـهآیشان رآ آویزان ڪنند تآ از دور بهـ ڪلڪسیون افتخآراتشان نگآه ڪنند !

             و ـهـر بآر ڪهـ ایمآنشـان رآ از دستــــ دـهـند ، آنقـدر امین حسآبتــــ میڪـنند ڪهـ تو رآ گوآه میگیـرند !

             ایمآنشآن ڪهـ پروآر شد بآ طعنهـ میگویند : این اعتمآد به نفســ رآ ڪهـ از سر رآه نیآورده امــــ!

             از آدمـــ ـهآ عجیبــــ دلگیرمــــ...

             از اینڪهـ صفتــــ ـهآیشآن رآ در ذـهنشآن آماده ڪرده اند !!!

             و منتظــــر مآنـده اند تآ تڪـآن بخــورے و ببیننــد بهـ ڪدآمــــ صفتـــــ مینشینیــــ! ...

             و تو رآ ـهی توصیفــــ ڪنند ... ـهی توصیفــــ ڪنند ... ـهی توصیفــــ ڪنند ...

             خنده اتــــ بگیــرد ڪهـ چقدر شبیهـ ‌شآن نیستیـــــ!

             دردشآن بیاید ... و انتقآمشـــ رآ از تو بگیرند! ... 

             تآ دیگر بهـ آنهآ این حســــ رآ ندـهیــــ ڪهـ ڪسیــــ وجود دآرد ڪهـ شبیهـ ‌شآن نیستــــ!

             از آدمــــ ـهآ دلگیرمــــ...

             "ڪهـ سرد دستــــ میدـهند و بهـ چمدآنتــــ نگاه میڪنند"

              دلتــــ! ....

              دلتــــ ڪهـ از تمآم دنیآ گرفتهـ بآشــد ... تنهآ بهـ درد بآزگشتــــ بهـ زادگآـهتــــ میخورے !

             دلمـــ گرفتهـ استــــ ... "ـهمینــــ رآ ـهمــــ میخوانند" و بآز خودشآن را آن مسافـــر آخر قصهـ حسآبـــــ میڪنند ... !!!

                                                                                                                                          "هومن شریفی" 

 

              دآستآن غریبیـــ ستــــ ... دستیــــ ڪهـ دآس رآ بردآشتــــ  ـهمآن دستیــــ ستــــ ڪهـ یڪــ روز گندمــــ رآ ڪآشتـــــ !!!


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در یکشنبه ۳٠ بهمن ۱۳٩٠ | ساعتــ ٩:۳٤ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

               در فراســوی سکوت
               آنجا که چشمان من
                                        به حقیقت رویاهای تو می پیوندد ، 
                                                                      دریچه ای به روی نور گشوده ایم...

                                        از این روست که تاریکی را 
                                                                      هیچگاه باور نمی کنیم .
                                                                      شب که بیاید 
                                                                      در نگاه هم جاودان خواهیم شد .
                                                                      می دانم ...!

 

 

 

 

 

 

 

 

     اینجا زیباترین بن بست دنیاست...!

در آخـــرین گذرگاه مهتاب
آنجا که ســتاره های عاشـــق
چشم به راه نگاهی - تپش نوری - رهگذر تیره روزی می مانند
تا قطره ای نور را
با تاریکی دنیای او تقسیم کنند


آنجا که آسمان بر انتهای دورترین آبی دریا غبــطه می خورد
آنــجا که آخـــــرین برفــــهای زمســـــتانی
در آغوش مهربان بهار با لالایی آفتاب
تا زمستان بعد به خواب می روند
و رویای سفرهای قاصدک
لبخند زنان
بر ساحل پرنده های بی پرواز می بارد

آنجا که شروع تمام کلمات مهربانیست
و پایان همه قلبها به عشق می رسد

همانجا که تردید و کینه را راهی بجز نفس بستن نیست
و دشمنی بوی مرگ می دهد
راهیست سراسر مزین به شــکوفه های دوستی و مهــر
آســــــــمانش بی هیـــــــچ منتـــــــــــــی
آفتاب و ابر و باران و ستاره و مهتاب
تقسیم می کند

آنجا

خدا نزدیک نزدیک است
بوســــه های مهـــــربانش
بر تمام ثانیه های سفر نقش بسته است

آنجا دریچه ای به سوی خاطرات گذشته است 
و  راهی به سوی آینده ای زیبا و روشن

آنجا با افتــادن سیــب و آواز پرنـــده
سوء تفاهم نمی شود...!
و دوستــــی
زیباترین ترانه ی مسافران است

آنجا عشق رنگ لاله است
آنجا احساس
-- آبی --
رنگ دریاست

آنجا زیباترین بن بست دنیاست 
بن بست دوستی!

http://imaneyektanineabi.blogsky.com/

نوشتهـ شده در چهارشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٢:٤۸ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

پشت نگاه تو فاصله ای نیست
                   نهفته ها آشکار است
                                  و گمگشته ها پیدا 
                                         و من نزدیک تر از تمام فاصـــــله هایم...!!!

 

 

 


   کاش در خانه ما حوضی بود تا که هر روز در آن خویش را می دیدم 
                             تا که یـــادم نــرود عکــــس کسی در حــــــوض است 
                                                و شـــــــبانگاه از آب ، ماه را می چـــــــیدم 
                                                                 قصـــــه وســـــــعت دریـای کبـــــود 
                                                                                بهـــر آگاهی ماهـــــی هایشان 
                                                                                              واژه در واژه دعا می خواندم! 

                                                                کاش امتــــداد لحظه ها 
                                                                                   تکــرار دوباره با تو 
                                                                                                         بودن بود ... !

 

 

 

 



.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در پنجشنبه ۳ شهریور ۱۳٩٠ | ساعتــ ٦:۱٠ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

نقاش خوبی نبودم...

اما

این روزها...

...

به لطف تو...

انتظار را دیدنی میکشم...!!! 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در جمعه ۳۱ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

تصـویر کن مــرا

از پشت پنجره خانه ات

که تـو  نقـاش روزگـاری

و من !

 نقـــش روزگـــار

تصویر کن ... تصویر کن

تا که بمانم به یادگار ...

 

                                                                                                                                  "فاطمه احمدزاده عطایی"

 

 

نوشتهـ شده در چهارشنبه ٥ امرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

+{ . . .  رآه رآ که گـم کنی . . .  گوشــه ای کِـز میکنی . . .  !

به هـَـر دری بزنـی . . .  جــز " خُودتــــ " چیـــزی نمـی یــآبی ،

 

rvo8ujeedbknhjup8ml.png

 

برآیتــ عجیبــ خوآهَد بود رآه به این وسعتــ چرآمسآفری ندآرد!

گمـرآه ِ خودتــــ شـُدی ! خودتـــ ! . . . . . . . . خودتـــ و خودتـــ !

تفآوتــــی استــــــ : میــآن ِ #یکــ و #دو و چـه بسآ #ســــه !

شروع به چیـدن که کنی . . . . . . سرگـرم ِ خودتــــ میشوی !

و آنگآه ، رآه تو رآ گم میکند  =    =    =    =    =    =    =  !  } 

bnxxajv93plpusuo77j4.jpg

  

+ به خویش بآز می گردیـمـ و از خویش دور میــ شویمـ !

به خویش سجـده می بریـمـ و از خویش میــ گریزیـمـ !

 

g4gqvt89007u8qhhubs.jpg 

          + بآرآن می بـآرد  !  -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   -   - 

 

          آدم ـهـآ فرآر میــ کنند !

                                           مگـر همین ـهـآ منتظر ِ رحمـتــ نبودنـد ! پس چـرآ میــ گریزند !

 

 

          هـرگز بآ خودتــــ غریبــه شده ای ؟!

هرگز برگشته ای ببینی "سآیه اتــ" میـ خوآهـد خفه اتــ  کند ؟!

 

 

همین طور دآریم دور میزنیم و دور میشویم از خودمآن جآ مآنده ایم !  .   .   .   .

پشتــــ به سآیـه ـهـآ و صــدآ ـهـآ پیـش می رویــمـ  !    =    =    =    =    =    = 

گآه خیـره میــ مآنیم به سآیه ـهـآیی ک ِ می آینـــد و می رونـد !  ~   ~   ~   ~

 

f3ra1pcalhee9ct5zhz5.jpg 

رهگذرآن ، مکدّر برآیمـــآن سکه ـهـآی " ترحــم " پرتــــ میکنند   .   .   .   .   .   .   .

صدآیی از دور در بــآد می پیچد ! ~ : "هر که آمــد، دآدو فریــآدی کـرد و رفتــــــ !

نیستـــ ، اویی که هستــ ، #نیستـــ !

 نیستــ ـهـآااآ ، اُکسیژن ِ هوآ رآ می مکند ، آن وقتــ بآز تنگی ِ تنفس میــ گیریـم !

وجـــدآن ِ همیشهـ در خوآبـــ ، جهآنیآن رآ ، به درنگی نـآگـآه ، بیدآربـآش می زد !

خروس ـهآ ، هوآی چشم ـهآی خوآبــ آلوده رآ دآرند ، و سعی می کنند صدآیشآن زودتــر از سآعتــ ِ ادآری درنیآید !

                                                  بر "دآر ترین" ! و "بیدآرترین" مردم در صفــ ِ اولند !!! ..............................................

                                                  طرفــــدآرآن ِ تصنیفــ ـهـآی کوچـه بــآزآری از ربنـآی مـآه ِ رمضآن بیشتــر استــــ !

                                                  قطرآتــــ به مردآبـــ می ریـزند !! و مردآبــــ در خوفـــ و خوآبــ تبخیـــر میــ شود × !

                                                  قـرن ـهـآی منقــرض در خوآبــــ ِ جهـآن ، جـآآن میــ گیرند !  -   -   -   -   -   -   -   -

                                                 و افـق بی کرآنـه ای از اصآلتــ ِ بآستآنـی ، انسآن رآ به تمآشآ می گذآرد  ~  ~  ~


 

  + آیینه ی اُتآقم مـرآ نمیـ شنـآسد !

                                                    امشبــ حتی قلمم هم بآ من نیستـــ ! . . . می آید و نمی آید !    -   .   -   .   -   .   -   .

                                                   پلکـ ـهـآیم دستــ به دستــ ِ هم دآده اند !   ________  خطوط دهن کجی می کنند !

این درد ـهآی بی درمــآن ک ِ در مـن رسوبـــ میـ کنند ، روزی انفجـآر ِ آتشفشآن ِ درونم رآ ممکـن تر خوآهند سآختـــ !

آن وقتــ ، اخلآق ِ خآکی ام رآ شیوع خوآهمـ دآد !    -   .   -   .   -  .  -   .   -   .   -   .  -   .   -   .   -  .   -  .  -  .  -  .  -  .  -

چه می شود کرد  وقتی اینطور بی هوآ به خوآبم می آیی ،  دستــ و پآیم رآ گـم می کنـم  -   -   -   -   -   -   -   - !

نه ک ِ رآه رآ گم کردم !!!  بیرآهه ـهـآ زیـآااآد شدنـد !

خیـــلی چیز ـهـآ بــود ک ِ بآید از تـو می پرسـیـــدم !

شیـطآن شآگرد ـهآیش رآ فرستآده بـود سر ِ رآهم و دستــ ِ هـر کـدآمشـآن یکــ چیـزی دآده بود کٍ دلم رآ می بــُرد !

f47r9tm65spevpp4zpd.jpg

 

  آدمـ ـهـآ همین طور از شآنه هآی هم بآلآ می روند !

روی سرمآن فقط شآخ سبز نمی شود !!!!!!!!!!!!!!!!

  مآ رآ پیدآ کرده اند ! رگــ ِ خوآبمآن رآ  __________


  دوبآره اخم ـهـآی عآفیتــــ به زخم ـهـآیمآن تنه می زنند !   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .  

یکـ نفر نیستــ توی ِ گوش ِ این هـــوس بزند ! .  .  .  .  . یکـ نفر نیستـــ این سکوتــــ ِ زخیــــم رآ پس بزند ! 

حسرتـــ ِ کسی رآ می خوردم ک ِ بآ یکــ پـــآ ! هنـوز ایستــآآده بود و هیچ چیز او رآ به بیـرآهه نمی برد !

کسی ک ِ به سیبی رآضی بود و جرعه ای آبــ ! و کاری ندآشتــ پپسی خوشمزه تر استــ یآ کوکآکولآ !!!

                                                         دلش کودکــ ِ معصومی بود ک ِ بهآنه ی " صدآقتـــ " رآ می گرفتـــ !

                                                         یکــ شبـــ آمد و تمآم ِ هذیآن ـهآیم رآ خوآند !  (:

                                                        حآلآ کلمآتم بوی او رآ گرفته اند !

                                                         بوی بهشتــــ رآ !  (:

                                                           . . .

humgilkkm46xs63i9bm.jpg

  

  © +متن آغآزین نوشته ی الیآس ِ فرقآنی فـر

  © +ادآمه ی متن  نوشته ی سید ضیآء الدین شفیعی

  ©  قسمتی از طرح ـهـآی فآطـمه سآدآتـــ منـصوری بآ تصرفــ ! 

   پ ن : من میــ ترسمـ از زمینـی ـهـآااآ ! از چشم‌ ـهـآیی، که مهربانی را تنهـآ در واژه‌ ـها می‌جویند !

   واژه‌های زیبایِ لاکردار ! اصلا بگذار این بار تو هم نباشی ! { ولی من … هنوز همـآن باشم !!! }  .  .  .  .  .

   + ایشون ! افتخآر نمیدن جوآبــ‌ منو  بدن ! خوآستم ع َ همینجآ ازشون تشکر کنم عزیزم بیآ مطلبــ ِ جدید گذآشتم بیآ اینم ور دآر :‌))

  + دلم قرص ِ به گرمآیِ محبتِ چشمانِ کسآنی که بی‌چشم‌داشت مرا می‌خوانند !!  :)  .  .  .  

   +  بآ احترآم از این به بعد هیچ کآمنتی عمومی نخوآهـد شد  @};- 


نوشتهـ شده در شنبه ۱٧ آبان ۱۳٩۳ | ساعتــ ٩:۱٦ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

          ایـنـ ـجآ نـه جزیزه ای استـــ در نـآکجـآی زمیـن  . . .  و  . . .  نـه جنـگلی در محآصـره ی رنگـــ !  ^   ^   ^   ^   ^   

          ایــنـ ـجآ سآحلیــستـــ بآ ردپآهآی فرآوآن و دریـآیی بآ موجهــ ـآی سرآسیمه و مآهینآنی محـو ؛  ~   ~   ~   ~   

         مآهی ـهآ در تنگـ ِ خیآلی صیآدآن ، تـور می بآفند ؛

     و مرغآن ِ دریـآیی در آتش ِ چشمآن ِ صیآدآن ، بریآن می شوند ...

           ردپـآهآی گمـشده ، مسـآفـرآن طوفآن اند ؛  =   =   =   =   =   =   =

           و گوش مآهی ـهآ ، رآزهآی رسوآیی که دریــآ به غضَبـــ از خویش رآنده استـــ !!!

           ~ موج ـهآی هرآسان، دریــآزدگآنِ سرآسیمه ای هستند کِه به سآحلی از نهنگـــ پنآه می آورند ؛

          ☁ در هیــچ کــجـآی جـهـآن ، آسمـآن تنهــآتـر از اینــ ـجـآ نیستـــ و زمیـن تنـگــ تـر از اینــ ـجـآ !

          × . . . جـآدوی سکوتــــ همهمه ی اشیآء رآ پوشآنده  . . . ×

          قآیقی از خیــآل در ساحل ِ بی قرآر ِ من استــــ !

          ☼ خورشیـــد رآ ببین ! 

          خسـته و زخم آجین در غروبــــِ دریـآ تــَن می شویـد ،

          و عآقبتـــ در آبــــ ـهآی بی رمق دور ، غـــــرق میـــ ـشود ~

          روزمرگی شآیــع شده استــ ،   _    _   _   _   _   _   _   _   _   _

          شبــ اندکــ اندکــ مآرآ فرآ میـ ـگیرد ، × روز بـه روز شبــــ ـتـر میــ شود !

          ☆ سـتآره ای "کآل" در آسمآن برق می زند  !  فآنوسی کمـ سو در دآمنه ـهـآی دوردستــ می سوزد !

          و دآلآن ـهآیی گــم، رآهــم رآ میــ بلعند !  .  .  .  میخوآستــم برگـردم و از پـــــآیـــآن شــــــــروع کنـــم ! . . . 

  بعضی ـهآ می آیند که نروند ! بعضی ـهآ می روند که برنگردند ! . . . و من همینطور در رفتـــ  ـو آمدم !

             کدآم طبقه در بهآر و کدآم طبقه در زمستآن طی شد؛ در رآه پله ای که فقط برآی "سقوطـ" منآسبــستــ ! 

          جنون ِجوآنی و حیرتـــ ِ میانسآلی رآ کدآم غفلتــ بر این پله ـهآی تنگــ و نرده ـهآی بی اعتمآد تکیه دآد !

            چگونه "بی محآبآیی" و "احتیآط" در حوصله ی پآگرد ـهآی لرزآن گنجید ؟!

 

          زندگی به کدآم غمزه چشمآنتـ رآ پرکرد کِ منتظر نمآندی خدآ از پنجره ـهآی کوچکـ بر آپآرتمآن ـهآی بی حیآتــ بوزد؟

          نمی دآنم این چه حسِ غریبیستـــ که نآخودآگآه می آید، و این طور روحم رآ به حلآجی می گیرد !

          دوبآره کلمآتــــ توی ذهنم این پآ و آن پآ میکنند !  " سرسآم میگیرم ! "

  

       آن وقتــ دیگر تنهـآ کآغذ و قلم استــ ک ِ می توآند به دآدم برسد و مـرآ از تلآشی ِ روحم  برهآند .....

          " دستم فقط حریفـــِ وآژه ـهآ می شود ! " بآز بآید می نوشتمـ ...

          حتی اگر خودکآرم به خوآبــ می رفتــ !

          حتی اگر دفترم می مرد !

          حتی اگر اینجـآ "....."

          . . .

          _ تو تبــ دآری ؟!

          _ یکی بیآید روحم رآ بیدآر کند !

          _ میدآنم بآید روزی چند بآر هذیآن بگویـم !

        _ بیدآر شو ! بستن ِ چشم ـهآ چیزی رآ عوض نمیکند!

          × فقطــ خدآ می دآنستــ تآ آن روز چند بــــــآر مرده بودم !  !  !

        

           آدم ـهآی اتوکشیده از لبآس ـهآی خآکی ام می گریختند !

         صندوق ـهآی پستی ِ امروزم از جیبــ ـهآی دیروزم خآلی ـتر استـــ !

           نشد کسی بیآید و بگوید این دوجرعه لبخنــد مآل ِ شمآ !  _   _   _   _   : ) ( :

           این دو بغل عطوفتــ مآل ِ شمآ !  همه تیغ ـهآ و طعنه ـهآی شآن رآ در مآ غلآفـ می کنند ...

            حآل ؛ دستـــ ـهآیم رآ برآی در آغوش گرفتن چه کسی بآز نگه دارم !!!

            وقتی اکسیژنی برآی حیآت بآقی نیستــــ !

            و گلی برآی تمآشآ بآزنمآنده  . . . !

            من نیستم! یـآ همـــــه ؟?

 

 

           _ و من هنوز هذیآن می گویم !

           پوچ و هیچ در این هیآهوی گم میــ چرخم   ~   ~   ~ 

           و کلمآتم رآ بی آنکه رسیده بآشند در بــآد حرآج می کنم ؛  . . .

           کـآش اندکی به تقدیر دل می دآدم ! و از این همه لجآجتــــ پآ پس می کشیدم !

          مثل همه ی همسآیگآن ِخوشبختم ،  که در  پس دیوآرهآی " بی خیآل " لم داده اند ! ،

           و عبـورِ  لحظآتــــ رآ ، زودتـــر از عقربــه ـهـآی سآعتــــ بدرقــــه میــ کنند !

          آن وقتــ در این شهر ِ گس و زیر همین سقفــ ـهآی اجآره ای هم،

            میشد جآودآنه شد و سطل ـهـآی زبآله رآ پر کرد !!!

            + بآرآن در چشم ـهآیم ازدحآم میکند  :)

            برآی خآطرآتم خوآبــِ خوشی رآ آرزو می کنم !

          + دوبآره به یآد ِ تو می اُفتم و می خوآهم برآی خودم خنده ـهآیتــ رآ نقآشی کنمـ : )

 

میخوآهم چشم ـهآیتــ رآ تصور کنم ! چشم ـهآیی که می خندید  (:  چشم ـهآیی که می گریستـــ ): 


          نردبآن ِ شـ ـکستـ ـه ی آسمآن اُفتآده استـــ ، ... !  l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l    l   l          

           "آسمآن" پآیین آمده استــ ! انگآر از ارتفآع خسته شده بآشد !  طآقتــ نیآورد ! چشمـ ـهآیش خیس شده بود !       

           هنوز چند پله تآ ابدیتــ بآقیستـــــ ، که نفس به شمآره می اُفتد . . . و تردیــــد در شریـآن ـهآ رسوبــــ می کند !

          بآید بروم به سوی ابدیتی که دل کندن از آن ممکن نـبآشد !   =    =    =    =    =   =   =   =   =   =   =   =   =

          دیگر فرصتی برآی فرود  و دمی برآی بآزدم بآقی نمآنده !

          بی آنکه حتی کلآهتـــ رآ از سر بردآری بآیـد تعظیـم کنی !

          " بـــــآید " از طــوفآن رنگــ ـهآ و صدآهآ گذشتــ . . . . . . . . .

     و در ازدحآم ِ نیمه ـهآی دیگرآن به زیآرتــ ِ نیمه ی دیگـر ِ خویش شتآفتــ !

      از اینـ ـجآ، آن جزیره ، که تبعیدگآه ِ نسل ِ آدم و حوآستــ ، از آنچه که هستــ تنگـ تر به نظر می آید ،

           و حتی برآی همآن یک نیمه ی آدم ـهآ، جآ به اندآزه ی کآفی نیستـــ ........................

          اینجـآ ، در این بی کرآنه ی مطلق ،  عطر ِ آرآمش و قرآر در ذهن می پیچد (:

           شبــ محـو میــ شـود ! ~   ~   ~   ~  ~   ~   ~   ~   ~   ~   ~   ~

          _ درکجآی خویش ایستآده ای که جهآن به تو خیـــره مآند ؟

          _ در کدآم تکبیر ، این رویآی رحمـآنی به تـو هدیـــه شد ؟

          _ در کدآم قنوتــ ، آسمآن در دستــ ـهآی تو نشستــ ؟

          _ کدآم سجده تـو رآ از زمیـــن "نجـآتـــــ" دآد ؟

          _ کدآم رکـوع تـــو رآ از خآکـ بی نیآز کرد ؟


          + آزآدنـه پـروآاااآز کن . . .

          زنجیر رآ بآور نکن (:

 

     © بآ تصرفـ از نوشته هآْی سید ضیآء الدین شفیعی

       پ ن 1 : ( این متن همچنآن ادآمـــه دآرد ... ) . . . سپآس که می خوآنی اش  :‌)

       پ ن 2 : سپآس گذآرم جنآبـــ ِ خدآ ... مراقبم باش نزنم جاده خاکی !   -   -   -   -   -   -   -  - 

       پ ن 3 : می شود پادرمیآنی کنی تآ این برگــ ـهـآی پآییزی بآ خآطره ی  بهــآر ِ لبخندتـــ آرآم بگیرد !

       پ ن 4 : من اینجآ رو سآختم ! یه عنوآن برآی خودمـ ! یه نشونه برآی خودم ! بآ یه علآمتــ ـهـآیی برآی خودمـ ،

       امـآ حآلآ یه جآهآیی رو تو این مجازی میبینم شبیه  ِ خودمـ ! ک ِ نمیفهممو نمیدونم چرآااآ ! . . . چرآ . . . . . . . . . .

       : )


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در شنبه ٥ مهر ۱۳٩۳ | ساعتــ ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

× . . . صفتــ ـهآااآ درد دآرند . . .  ×

                      وقتـی موصــوُفـــِ صــفــتـی میــشــوی کـِـه دوُســتَــش نــدآری . . . "درد" دآرد ؛

                      وقتـی بـه تــوُ چیـزی رآ نسبـتـــ میــدهند کـه دوُســتـش نـدآری  همـــ درد دآرد ؛ 

                      من مُتهم میشوم! حتی برآی او که بآمعنآی حرفــ به حرفــ وجودم آشنآااآستــــ ـ 

-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  همـــه چیــز تـآ تـو خوُبـــی خوبـــ استـــ ! :) 

                                                                             × . . . وقتـی خـطـآی دیــــد به قـضــآوتـــ خـتـم میـشـود . . . ×

                                                                             -  -  -  -  -  -  -  -  -  وقتـی از قـضـآوتــــــــ ـهآااآ خَســته میشوی . . . 

                                                                                                                                         از شـ ـکـ ــسـ ـتَـن ـهـــآ . . .

                                                                                                                                                و زیر پآ گذآشـتَن ـهآ . . .

از حرفــ ـهآیـی کـه بـه زَبآن نیـآمـــده ســــوُء تَعبــــــیر میــشَوند ؛

از بـــــودن ـهـــآیـی کــه هـیـــچـــ ـگـآه بــرآیــتــــ صـــرفـــــ نـــشـــدنــــد . . .

وقتی همه بـه زخمـ ـهآیشآن "دستمآل" می بندند؛ امآ "من" بـه زخمم "دل" میبندمــ ! 

وقتــی کـِه دیـگــر دستـتــــ تـوآن گـرفــتنِ دسـتـآنی رآ نــدآرد؛ کـه وَقتــی زَمـیـــن خـوردی . . .

                                                         نــَه تـنــهــآ دستـتـــ رآ نــگـرفـتـــ ؛ کـه رهــــــآااآیـتـــــ کـَرد . . .

                                                                           و "بــآ آســوُدگـــی" بــِـه رآه خـویــش ادآمـــــــه دآد . . . 

                                                                                       وَ نــخــوآســتـــ کــه "بـرگـــردد" و زخـمـَـتــــ رآ بـبـیـنــد ؛

وَ فقطـــ هَمآنــ ـطوُر کـه "طآووُس وآر" درحآلٍ عبُور بـود سوُآلی پرسید:

" کـه جوآبـش رآ همــ مـیدآنستـــ "   »          × . . . خوبــی ؟? . . . ×

                                              وَ در خیــالَـش قآل قـضیـه رآ همـ آورد  :)

                                                                           بعضی وقتـــآ بـه یکــ جـآیی میـــرسی کـه دیـگر حــــس میکنی ،

                                                                          بـآید بـه توقـع ـهآیتــ آبـــ نَدهــی ؛ کـه بیشـتر از این رُشــد نــکنند ؛

" بـآیـد عُـبــور کــرد-  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -     

تـآ دیگــر خشمتـــ از نـآمــلآیـمـتی ـهـآی  زنـدگـی، مُـتهمتـــ نـسـآزد :)

                                   چـرآ که بـآرهآ دور زدی این بن بستـــ رآ ، بی آنکـه سعی کنـی بــفهمی . . . 

                                   کسی در اِنتهـآی کوچه بـه اِنتظـآرتــ نیستــ و اگــر هـمــ هستـــ رهگذری ستـــ . . . 

                                   × . . . کـه گویــی فـقـطــــ "همـ قـدمـی" میـــخـوآهـــد  و نــه "همـرآااآهـی" !  :( . . . ×

 

         پآییــــــز رسید و مهـــــ♥ـــــر آمد . . .  :)

       فرآمـُوش نکن که برگـ ـهای پآییــزی سرشآر از شعـور ِ درختـــند و خاطرآتــ سـه فصــل رآ بر دوش می کشند . . . 

                                                             آرآم قـــدمــ بگذآر بر چهــره ی تکیده ی آنــ ـهآ ؛ این برگــ ـهآ حرمـتــ دآرند . . .                       

 

©  وبلآگـ بهـآر 

پ ن 1 : خدآیآااآ تو خود قضآوتم کن ؛ ای سایبآن ِ آرآمشـمــ ـــ ــ ـ

{ کنارِ ناگهانگی هایم که همیشه گاه های مرآ بهمــ میریزد میـشود کمی بیشتر بنشینی؟ }

پ ن 2 : من کوتآه مینویسمــ تو بـــُـلــــنـــــــد بخوآنم! کلمآتــ هآج و وآج میمآنند به چه چیزی قرارَستــ تشبیه شوند! 

پ ن 3 : نـه سآعتــــــ خوآبش میگیرد نـه چشمآن بی قرآر ِ دلوآپسی !  " خدآااآیآ تو خـــود قـــرآر ِ بی قــرآری ـهـآیم بـــآش "

پ ن 4 : به هرجآیی که رسیدی! حتی در اوج! بآز هم هوآی "ریشه هآ" رآ دآشته بآش -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  -  :) !!

پ ن 5 : دلخستگی یعنی همین! همینکه دیگر زیر هیچ بآرآنی قدم نمیزنم؛ امآ تو پنجره اتــ رآ بآز کن! شآید آخرین تکه آفتآب سهمِ تو بآشد :) 

پ ن 6 :لحظآتی میخوآم همچون لحظه هبوط ازمآورآی ابرهآ؛لحظه ای کِه حتی خآطره ش هم منتهی به نورست؛منتهی ب شور؛منتهی ب لبخند:)

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در جمعه ۱٢ مهر ۱۳٩٢ | ساعتــ ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

. . . من از "هیــــچ" شروع میکنمــ، > جآیی در فرآسوی بیدآری ! . . .

. . . نــٌـقـطـه ای که تـو آن رآ نِمیــبینی، شِکلـی در آن پـیـِدآ نیـــستــــــ، . . . . . . .

حرفی در آن نِوشته نشده . . . رنگی بِه وجودش جَذبـــ نشده . . .  فقط بآ "تصورم" × !

"هیــــــچ"، یعنی هیــــــچ :)  من از "لحظه ی تَصمیمــ" آغآز میکنمــ!

من از تــٌهی، پــُر و خآلی می شوم " . . . "

من نـُخستین وآژه ام قبل از تکلمــ؛

نٌخستین گآم، قبل از حرکتــــ؛

هرجآ سکوتـــ هستـــ، من وسوسـه ی شِعرمــ، قِصـه امــ، ترآنه امــ، ترآنه ی شوقمــ :)

هرجآ تآریکــ استــ، من وسوسه ی نقشمــ ! . . . خیآلمــ ؛ نورمــ ؛ رویآی آمآده ی ظهورمــ . . .

هرجآ خآموشی هستــ، من وسوسه بیدآری ام، جذبه آفرینشمــ، آماده خلق کردنمــ! من از هیچ می آفرینمــ!

من از هیچ دِرختــــ میشومــ! من از هیچ کلمه می سآزمــ . . .

"فقط گوش میکنمــ" دِل میسپآرمــ؛ او میگوید و من! می نویسمــ . . .

حالا ؛ فقطــ نگآه کن ! "هیـــچ" رآ لمس کن تآ رمزهآی حضوُرش بر تو آشکآر شود !

تو هَمه چیز رآ می دآنی . . . بِسیآر شِنیده ای . . . بِسیآر خوانده ای . . . بِسیآر دیده ای . . .

اما باز اِحســآااآس میکنی خآلــی و پــوچی!

آنچه به تو احسآس پوچی می دهد، تصور تو ، از دآنش توستــ . . .

در عمل می بینی که هیچ یکــ از دانسته هآیتـــ تورآ رهـآ نکرده ، به تو احسآس رضآیتـــ نداده،

پس گمـــآن میکنی؛ شـآیــد زندگی تـــو خآلیــســتــ و از خودتــ می پرســی، یعنی . . . کــه چـــی!؟

از این لحظه به بعد سـُـقـوطـ  آزآد شروع می شود،

از ترس تهی شدن، بیش تر و بیش تر میخوآنی،

مدآرکــ تحصیلی اتــ بالا و بالاتر می روند . . .

و حجم کتابخانه اتـــ بزرگــ و بزرگــ تر می شــود،

ولی این "من ِتشته" ، " من ِگرسنه" نه سیرآبــ میشود و  نه سیر !

چه حآدثــه ای و چه نشــآنه ای تورآ به ادآمــه ی این رآه تحــریک می کند  ? ؟

تَرس !

ترس از احسآس پوچی، تهی بودن، خآلی شدن !

ولی تو هنَوز خآلی هستی، چرآ این هَمه دآنش نجآتتــ نمی دهد؟

چِرآ این هَمه کتآبــ هآی خوآنده شده، گوآهی ِرهـــآیی اَت رآ صآدر نِمی کنند؟؟  :(

چِرآ مدآرج بآلای تحصیلی، حمآیتتـــ نِمیکنند؟! چِرآ ؟!

. . .

سکوت کن . هیچ نگو ! بشنو !

بگٌذآر دَهآن از هَر کلمه ای رهـآ باشد !

بٌگذآر تَوَهُم دآنآیی، عٌبور کند. خـآلی شٌو !

فرآمٌـــوش کـــن چـــه کـســی هــستــی،

زمیــن برآی جوشــش چـشــمـه تــلآش نمـــی کنــد !!!

زمین صبـــر میکند و اِنتظآر می کشد، بآرآن رآ بدون مقآومت، جذب می کند و می پذیرد ، تآ روز موعود ! چشمه ای میشود . . .

زمیـــن میـــدآنـد کــه گــرچــه ایــن چـشــمـه از دل او جـوشـیـده؛ امــآ ایـن چـشـمـه رآ او خـلــق نکــرده!

آری ! این چشمه هدیه ایـستـــ به پذیرش زمین! و زمین ، بستری ستــ برآی شکوفآیی آفریننده ! :)

اینکـــ ذهن رآ مثل زمین خآلی کـن . . . سکوتـــ کـن و منتظـر بآش . . .

بگــــذآر هـــرچـــه قـــــرآر اســتـــ در ایـن زمــــین بـرویـــد ،

خود، خودش را آشکار کند و تورآ در خود غرق کند !

آن چنآن که گویی تو قســمتـــی از او ،

و او نیز قســمتی از توستــــ ــ ـ :)

او بر تو می بآرد ! سبز میکند!

و تٌو رآ از حٍکمت و بینش لبریز میکند . . .

خٌشنودی هٌنرمندآن، عآرفآن و سآلکآن از این نبوده و نیستــ که آن هآ انسآن هآیی مٌتفاوت بٌودند و هستند

بلکه آن هآ در شآدی و رضآیت،  از این حقیقتـــ بوده اند که قابلیتـــ جذبـــ و بخشــش عنـآیـآتـــِ حـق رآ یآفتـه اند !

وقتی انســآن روشــن بیــن به هستی می نگرد در عبور ایآم و نظم ِ طبیعتــ، معنآیی ژرفــــ و تفکـر برانگیز می یآبد.

این که هر آنچه در اطراف ماستـــ، اوست ! و ما هیچــیم !!! به معنــآی پوچ و توخآلی و عبث نیستـــ،

از تصویر و تصور پاکــ شو. روآن بآش و رهآ...

آنجآ که تو نیستی او هستــ  و او هرکجآ که بآشد می توآند از "هیچ" آغآز کند.

پس نترس و خآلی شو . تو همه چیز رآ می دآنی. همه چیز رآ فرآموش کن تآ هیچ! تآ نقطه صفر !

آن گآه که خآلی شدی، آن وقتــ تو رآ دوبآره می آفریند و دوبآره می نویسد در لحظهٍ میلآد دوبآره اتــ هستمـــ :)

" از هیـــچــ . . . تـآااآ هَمـــه چیــــز "

 

  

 

 

               پ ن 1 : شآیـــد به طــولآنــی بودنش بیــآرزه !!! . . . طولانـــی بودنش رآ وقتی فهمیدم که در انتـــظآرتــ بودمــ خدآااآیـــم ! :)

               پ ن 2 : برآی آنچـــه گذشــتــــــ ، آنچــه شکـــستـــــــ ، آنچــه شـــــد ، آنچــه نــــشد ، آنچــه ریختـــــــ حســــرتــــ نخــــــور ! :)

               پ ن 3: از "هیچ" آغــــآز کن . . . نـقطه سـَر ِ خـطــــــــــــــ (   . سـَـر ِ ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ   )



نوشتهـ شده در چهارشنبه ۳٠ امرداد ۱۳٩٢ | ساعتــ ۱٠:٢٤ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

  

          دِلَــکَـــــــم . . .

         بگــذآر بنویسم احسآسم رآ ، بدون هــــــــرآس از خوآنده شدن!

         بگذآر فریـــــآد بزنـــــم تآ انعـــکــآس صـــــدآیم در مــــن جــــآری شود !

         تآ انعکــــآس صـــــدآیم به من بگوید: "تو تنهآ نیستی" که فکر رهــآیی دآری !

        به من بگــو پَــر ِ احســـآسم رآ ، " رو بــه کـدآمـیـن آسمـان "پـــــروآز دهـم . . .

         نشــآنـــــم بده . . . و بــٌــگــذآر بـــآ یــکــ انگشتـــ اشــــآره ی تـو، ســر به هــــــوآ شوم !!!

       و بگذآر من ، به شـوق ِ خلــق ِ احسـآس ! بآ دلـی پر از ترنـم بآرآن بنویــسم ، تآ لحظـه های ِ دریـایی ام آرام گیرد ؛

         لمـــس کن! نوشته هآیی را که لمس نآشدنیســــت و عریآن ! 

         . . .

         آرامــــــشم . . .

         نبــضِ دستآنــت رآ به مــن بـده !

         و من . . . فــآرغ  از تمــآمِ خستگــی هآ و بــــی قــرآری هآااآ

         آمــــدن هآ و رفتــــــــن هآااآ . . .  بـــــــودن ها و نبــــــودن هآااآ

         سـَـر بـَر بــــــــآلشی می گــذآرم که پُـــر اسـتــ از رویــــآی ِ کـوچ ِ پرستـــویی مهــآجر !

         نگآهم رآ به سوی او  بافته ام !!!

         اما نجوایی با من می گوید: روی بالشی که از "مرگ" پرندگآن پٌــر استــ! نمی توآن خواب "پروآز" دید!  تو بگو ! مگر می شود ! ؟

 

          هر چند که در این فاصله ی  پنهآنی ، تنهآ دل تنگــ ترین لحظه هآی احسآسم بآ من استــــ !

         امـــآ ... !

         هیــــس دِلَکَــــم .. !

         سکــــــــــــــــوت کـن ... !

         ننـــویس از آمـــدن هآ و رفتـــن هآ

         ننــویس از روزهــآیی که دیگــر آرام نخواهنـــد گذشــتـــ . . .

         بگـــذآر این وآژه هـــآ در دریــــــآی احسآســـــــــم غـــــرق شوند !

         و من تنهآ از خوبی هآ بنویسم ، از چیزهـآیی که ابدی ستـــ  ... و مآندگــآر !

         یـــــــآدت هستــــــــ! ؟ خــودتــــ رآه آســــمــــآنی شدن رآ نشـــــــآنـــم دآدی !!!

         امــــــروز یک قاصــــدک آرزو دآرم! که خســــــتــه از یآدگــــــآری ِ ایــآم استـــ . . .

         دلــش هوآی "ماندنی شدن" رآ میخوآهـد . . . دلش "بـودن" می خوآهــد !

         می ســــپآرمش به بـــآد ،

          تآ برود و سهـــــــم دیگــــری شَــــوَد  !

         می سپـــــآرمــــــــــش به دســــــتآن مهـــــربآن ابرهــــــــآ! 

         تا بشود بآرآن ! و ببآرد بر من ! ... تآ شآید من زیــر قطـــره هآیش آرامش یآبم

         کآش برآی دلخوشی من هم که شده ببآرد ! و برآی وجودم، تـــآزگی رآ به ارمغــــآن آورد! 

         به من نگــــو خیـــــآل که خیــــس نمی شود ! . . . چرآ . . . ! بــــآور دارم . . . می شــــود !

         بآ من بگو ، بگو تا بدانم ، اگر قـــرآر استــ بآران ببآرد مرآقــبـــ آسمآن بآشم تآ بآز هم سهم دلٍ من بی قرآری نشود !

         بگذآر اٌمیــد در من جوآنه بزند ! آن وقتــ ، شآید همین بآرآن بشود نـقـــ ــ ــ ــطـه چیــ ــ ــ ــ ـن تـآ او . . . . . . . . . . . . . . .

  

               پ ن 1 : تو هم بگو! فریاد بزن تا حداقل انعکاس صدآیت به من برسد!

               پ ن 2 : وآی بعـــد از گذشتــ 8 مآه ! سلآااآم  !  :) امیدوآرم دل نوشته ی خوبی از آب دراومده باشه!!!

               پ ن 3 : ای آشنای لحظه های غریبانه ام سپاس برای آنچه به یادگار گذاشتی . . .

               پ ن 4 : فریآدآ !!! #دلم #معجزه #میخواهد !

               پ ن 5 : وقتی بدی میبینیم باید روی شن هآ بنویسیم تا به راحتی با جریان آب شسته شود . . . 

               لبخند بزن به رویشآن ! و بگرد دنبآل یک دل بزرگـــــــــــــــ ـــــــــ ـــ !

 

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ٧ خرداد ۱۳٩٢ | ساعتــ ٧:٠٢ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

همیشه  در تاریـک ترین شــبهای زندگی ... مهــتابی هست برای تابیــدن

همیشه

درون آســـمان کویری ... ابرهایی هست برای باریــدن

 همیشه

در اعــماق پوچی ... توانایی هست برای بالیدن

همیشه

در دریای نا امیــدی ... موج هایی هست برای خروشیدن  

 همیشه

در نـهایـت تشــنگی محــبت ... جامی هست برای نوشـــیدن

همیشه

در عریانی هدف ها ... جامه ای هست برای پوشیدن

همیشه

در چمن زار ایمان ... گلهایی هست برای چیدن

همیشه

در عمق نا کامی ... بالهایی هست برای پریدن

همیشه

در غروب دیگر تنــهایی ... شانه هایی هست برای آرمیدن

همیشه

در منجلاب سختی ها ... روزنه ای هست برای آرمیدن 

 ...

 

برگرفته از وبلاگ:  http://onlygirl.rozblog.com 

 

 

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۱۱ امرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٥:۱۳ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

حرف هایت   را 


در  لابه لای سکوت


پنهان می کنی


مبادا       زبانت


شرمسار شود !


...


سکوت  کن  !


امّا    نه    برای گفتنی هایت  !


برای آنچه که


برای نگفتن داری  !!!

 

 

"سیما مهر آذر"

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در پنجشنبه ۳٠ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٠:٥٥ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |


آنقدر

پنجه زدم بر دیوار غزل

که درد می کند

همه ی ابیاتم!!!!!

با احتیاط بخوانید!

شکستنی ست

عاشقانه هایم...!

نوشتهـ شده در چهارشنبه ۱٥ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۳:٠٠ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

من بارش چشمان آسمان را  به تو هدیه خواهم داد...

آنگاه  که بر سر تو ابرهای تیره و تارند...

و غرش رعدهای آن را در خود نهان خواهم کرد...

ابرهای تیره را می زدایم...

و  آبی  آسمان  را به چشمانت  هدیه خواهم کرد...

من سرخی غروب را  در خود دفن خواهم کرد...

طلـــوع صبـــح را

به تــو

نوید می دهم...

تـــو غمـــگین مــباش...

                                                                                                          "شهبازی"

نوشتهـ شده در سه‌شنبه ۱٤ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ٤:۱٦ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

Flowers can not blossom without warmth of the sun. People can not be a person without warmth of the friendship

بدون گرمای خورشید گلی جوانه نمی زند و هیچ انسانی بدون داشتن گرمای دوستی نمی تواند انسان باشد...


حدیث مـهربانیت
همچون رودی آرام
برتار و پود زمان همیشه معاصر
درآواز چـکاوک هایی که باد را به تماشا فرا می خوانند
جاری می ماند...
آن لحظه که دستان  سرد باد را پر از مهربانی کردی
و غریبانه با او خداحافظــی کردی
آزادانه به سرزمین من آمد
وحدیث هایت را
در زمین شوره زار زمانم
به همراه  تصاویری که تازه جوانه زده بود سبز دیدم...
هرروز
 در انتظار حدیثی
تازه می مانم
چون من
همسایه ی بادم...

نوشتهـ شده در دوشنبه ۱۳ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ٧:٠٦ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

قاصدک دلم عجیـــب هوای پــریدن دارد!

         یک فـــوت مهمانِ تو!     

نه...!

صبر  کن..!!

انگار نگاه ِتو کافیست...!!!

 نگاهش که میکنی

ساده میپرد...!!!

تو نگاه کن...

خودش راه رسیدن را خـــوب میشناسد.....!!!

بســــــــمـ ا... 

" فـرناز نـورائـی"

 

نوشتهـ شده در یکشنبه ۱٢ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱:٥٩ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

گاهی آنقدر شبیه دلتنگی ام

 

که حجم این همه تنهایی

 

در خیال دلم نمی گنجد

 

و گاهی آنقدر ابری ام

 

که

 

تاب این همه باران را

 

ندارم !

 

نوشتهـ شده در شنبه ۱۱ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ٤:٥٧ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

زندگی یک پازل است٬ جورچین را آهسته و آرام میچینم .

 قطعه ی نگاه آسمان خالیست و  نیز ردّپای ....   .

باران بهانه بود ٬ ادامه ی راه را میخواهم  و یا شاید  سایه ی چتر تو که بر

چشمانم قطره قطره ببارد ...

مرا به رسم عشق مذهبان از خیال صامت لحظه ها عبور بده

بگذار ترانه ی امروزم برای تمام ساده گیهای ساده ات سرائیده شود .

راستی٬ مرز بودن ما را میتوان  " فردا " نامید ؟!

 

 

آه ای باور دوباره ام ....

 

نوشتهـ شده در پنجشنبه ٩ تیر ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

عمریست گم شده ام

در خلـوت مبـهم سـکوت...

ستاره ها خاموشند

انعکاس صدای پای آمدنت بعید ...

میـدانـم !

نمی آیی ...

و سکوت، میلغزد از سرانگشت خیالم اینک که تندیس نگاهم آبی ست...و زمان مهتابی... 

نوشتهـ شده در شنبه ۱٤ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٢:٤٩ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

                از امشب خوابهایم برای تو
                از این پس با چــشم های باز میــخوابم
                از اینجا به بعد
                دنیا زیر قدم هایم تمام میشود
                و تو از دو چشم باز
                تمام خوابهایم را خواهی دید....


نوشتهـ شده در شنبه ۱٤ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ۱٢:٤٤ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

خدایا !  آتــش مقــدس شـــک را آن چــنان در من بیـــفروز

تا همه یقین هایی را که در من نقش کرده اند بسوزد

و آنـگاه از پـــس توده ی این خاکســتر

لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی

شسته از هر غبار طلوع کند

...

خدایا ! به مذهبی ها بفهمان که آدم از خاک است...

...

خدایا ! خود خواهی را چنان در من بکش که خود خواهی دیگران را احساس نکنم و از آن در رنج نباشم...

...

خدایا ! به هر که دوست می داری بیاموز که : عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هر که دوست تر میداری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر...

...

خدایا ! مرا همواره آگاه و هشیار دار، تا پیش از شناخت درست و کامل کسی با فکری مثبت یا منفی قضاوت نکنم...

 

خدایا...!

 


.: ادآمـهـ مطلَبــــ ـــ ــ ـ
نوشتهـ شده در جمعه ۱۳ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٩:٥٩ ‎ب.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

آسمان می خواهد که ببارد

آرامش در کمین است

خلوت کنون را

روح پیوسته در هراس دلهره ای شگرف

و تو باز هــــر روز با مـــن بیـــــــگانه تر !

ضربان ثانیه به انتها ی سکوت نزدیک

مدام تنیدن هزار تار شک

بر این ذهن متروک

و تو باز هر روز با من بیگانه تر !

تلاشی پر از حسرت نیافتن

عشقی مملو از هوس

و آخــــرین رمق جان

در سیلاب واژه ها

 

وتو باز هر روز با من بیگانه تر!

 

نوشتهـ شده در پنجشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٩:٢٢ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |


گلدان

تابوت کوچکی است

که رویای خدا شدن را از درخت می گیرد

نه چون درخت اسیر در خاک

اندیشه ام را خواهم کاشت

در ذهن کوچه ای

که کودکانش

پاک در خاک بزرگ خواهند شد


شاید

آغاز یک درخت باشد

روزی که گلدانها به مرگ محکوم میشوند!
 

  

نوشتهـ شده در پنجشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٩:٢٠ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |

 

من در آستان چشمان تو تمام دلم را باختم
بی آنکه تو بدانــی

 و چه حقیـــرانه و مبهـــوت ، به چشمانت خیره شدم 
 شاید راز نگاه گنگم را بفهمی
اما افسوس
....
حالا که گاه گاهی ، فرسنگ ها از من دور می شوی

چه ملتمســانه دیدارت را
آرزو می کنم...

نوشتهـ شده در پنجشنبه ٥ خرداد ۱۳٩٠ | ساعتــ ٩:٠۸ ‎ق.ظ | توسطـ رهــــــآااآیـیـــــــــ | لـمس بودنتـــــ ـــ ــ ـ() |
.: مطالبـــــــ پیشینـــــــ :.
 



 
Design By : رهـآااآ˙´*•.¸¸.