تست !

 



مآ به هم فقط بآبت تمآمِ دوستتــ دآرم ـهـآیی که دریغ کردیم بدهکآر نیستیـم ،

× . . . مآ بآبتـــِ از بین بردن بآور ـهآی یکدیگر به هم بدهکآرتریم . . . ×

مآ به هم بآبتـــِ خرآبــ کردنِ دقآیقِ زندگیِ یکدیگر هم بدهکآریم ، 

مآ  به دلیلِ منطق ـهـآی لحظه ای و متعصبآنه ی خود ،

بآ خشم ـهـآی کنترل نشده ی آنی خودمآن ،

مآ بآ بآور به خود بزرگــ بینیِ خود !

" خیلی به هم بدهکآریم "

 

مآ بآ خودخوآهی ـهـآی خود . . . 

به رآحتی لحظه ـهـآ و دقآیق و روزـهـآی یکدیگر رآ خرآبــ می کنیم

و بآ افتخــــآر به خود می گوییم : خوبـــــ از عهده اش برآمـــــدم  ! 

لحظـهـ  ـهآی زندگیِ هر انسآنی، گرآنبهـآترین دآرآئی اوستــ .. ~

لحظهـ ای که رفتـــ ؛ دیگر برنمیگردد  =   =   =   =   =   =   =   =

و درکنآرِ این عمرِ گذرآن ، بـآور ـهـآی انسآنهـآستـــ که بآ ارزشنـد ،

 

"  خــــرآبــــــ کـــردنِ بــــــآور ـهــآی یکـــــ انســــــآن  "

  یعنــی نآبــــود کردنِ اصول و اعتقــــآدش به زندگــــی ،

    به زیبآئی و به هر چیزی که رنگــ و بوی بهشتـــی دآرد   

مآ آدمـ ـهآ عآقبتـــ همـدیگــر رآ در یکـ جآ ترکــ می کنیـم

 یآ می رَويــم و بآ مرگـــ یکـدیـگــر رآ تنهـــآ میـ ـگذآریــم ،

  یآ اینکه به دنبآل ِشرآیطـ و آدمـ ـهــآی بهتـری می رویم،‌ 

 یآ شرآیــط ِزندگی نآخوآسته مآ رآ وآدآر به ترکـــ میـ کند،‌

یآ چیزی بـرآی بدستــ آوردن از یکـدیگر ندآریم × × × ×

  و جآی اینکه بریکدیگر اضآفه کنیم از یکدیگر کم میـ کنیم 

و  ترجیـح میــ دهیم  یکـ دیگـر رآ رَهـآاا کنیـم  -   -   -   -

 و یآ تحملِ دیدنِ یکـ بُعد از وجودِ خود رآ در دیگری ندآریم

 

                                   مآ وقتی بآ کسی خیلی نزدیکــ می شویم ، بآ اعتـمــــآدی که بدستــ می آوریــم ،

                                   محرمآنه ترین و خصوصی ترین لآیه ـهـآیِ درونِ خود رآ بآ او به اشتراکـ می گذآریم

                                   و چون یک عمر این رآز ـهـآ رآ در نآخودآگاهِ خود پنهـــآن و یآ سعی در نآدیده گرفتن

                                                                                           و یآ وآنــمود به وجود نـدآشتن آنهـآ کرده ایم ،

                                   + اگـــر قدرتـــــِ پذیــــرشِ حقیقتـــــ ـهـآی خــــود رآ ندآشتــه بآشیــــــم . . . . . . .

                                   بآ وحشتــ از  پذیرشِ حقیقتــــ ؛ خود تلآش می کنیم آن رآبطه رآ تمــآم کنیم ] ... [ 

                                   زیرآ که  تآبــ و تحملِ پذیــــرش و روبـرو شدن بآ ابعآدِ حقیقیِ پنهــآن شده در خود

                                                                                           و یآ نیآز ـهآی سرکوبــ شده ی خود رآ ندآریم ، 

                                   و این حقیقتــ ـهـآ شآید هم هیــچـ وقتــــ و به هیــچ وجه حقآیـــقِ زشتی نبآشند

                                   ولی جآمعه،فرهنگـ و بآورـهآی غلط،‌ تصويري اشتبآه رآ در ذهنِ مآ خلق کرده اند

 

 

من از کسی که روزی بسیآر دوستش دآشتم و یآ بهتر بگويم  :

دوستــ دآشتن مهـــم نبوده استــ ! " به او اعتمـــــــآد دآشتم "

چون می توآنستم بدونِ هیچ  نقآبــی خودِ وآقعــــی ام بآشــم

  . . . . . . . . . . . . . . . . . . فرآر می کنم ! . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

به این دلیل که از آگاه شدن به ابعاد سآنسـور شده ی خود ،

به خوآسته ـهـآ و نیآز ـهـآی درونی خود وحشتــــ کرده ام [!]

گآهی مآ یکدیگر رآ ترکـ میـ کنیم ،چون خودرآ برتر می دآنیـم ،

و يآ چون هیـچ محبتــ و احسـآسِ دوستــ دآشتنِ عمیقی بیـنِ مآن وجود ندآرد ،

 هیچ ریسمآنِ محکمی برآی نگه دآشتنِ دو قلبــ در کنآرِ یکدیگر وجود ندآرد 

 

گآه یکدیگر رآ به رآحتی ترکــ می کنیم؛ چون زحمتی بآبتــِ عشق ـهآیمآن به خودمآن ندآده ایم 

چـون " مُـفتــ و ارزآن " بوده و هر چیـزِ مُفتـــ و ارزآنـی به رآحتـــی کنـآر گذآشتــه میــ شـود !


 

 

مآ حتی اگر در بدترین شکل یکدیگر رآ رهآ کنیم ×

بآزهم آن لحظهـ ـهآی مشترکــ صمیمیتــ و اعتمآد

~ . . .  ارزشِ مآندگآری در قلبمــآن رآ دارد  . . . ~

آن لحـظــهـ ـهـآیِ گــــــرم ِدوستــــــ دآشتــــن ...

" کینـــــــه " زشتــ تریـــن بُعد ِ وجودیِ آدمیستـــ

ولی نمیـ شود منــکرِ وجـــودِ دلخـــــوری ـهآ بـود

ـهر چقــدر دوستـــــ دآشتـــن ـهآ عمیـــق بآشنـد

زخم ـهآ عمیـــق تـــر و مآندگــآر تــــر خوآهند بود 

 

زمآنی من فکر میـکردم بدترین نوعِ از دستــ دآدن عزیزی ، مرگـِ اوستــ

ولی اکنون فکر می کنم بدتر از آن ، از دستــ دادنِ او

به همرآه ِ تمآمِ بآور ـهـآ و تمآمِ اعتمآد ـهآییستــ

که بآ او سآخته بودم  !


 من تحمل مرگـِ عزیزی رآ به این شکل نـدآرم  _________

برآیم تلخ و دردآور استــ، مرگــِ بآور ـهآیم..،‌ مرگــِ روحم و... 

برآی همین در گوشه ی قلبم بآ آنچه که از او ساخته بودم

قصـرِ کوچـکی میــ سـآزم ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬  ╬═╬

او رآ بآ تمآمِ آنچه که روزی تصـــور میکردم ،

بآ تمآمِ مهربآنی ـهآیش، وفــــآدآری ـهآیش ،

صدآقتــ ـهـآیش و عشق ـهآیش نگه میدآرم،‌

شــآید فریبـــی بآشد ! شــآید هم نــبآشد !

ولی کمتــرین تاثیــرِ خوبــــِ آن این استــ کـه

~ . . . بر این بآور خوآهم مآند عشق چیزِ بیهوده ای نبوده استــ . . . ~

اگر من این زیبآییِ هستی رآ بآور دآشته ام روزی، پس حقیقتـ داشته !

" حداقل بــرآی مــن حقیقتـــ دآشتـه استــ "

 

اگـر در دنیـــآی سخـتـــــ و تلـــخ و گزنـــده ی بیـــرون

از درون من سـرآسـر دروغیـــــن و پــــوچ بوده استــ

تــلآش میــ کنـم او  رآ بآبتــــــِ تمـــآمِ رنــــج ـهآیی که

به من در این رآه اعتمآد و دوستــ دآشتن دآد ببخشم

زیرآ که شآید من برآی او کوچک و حقیر بودم ،‌شآید نگآه ِمن  به زندگی و عشق و دوستی اشتبآه بوده ...

همیشه یکـ جآیی به کسی که مرآ رنجاند حق می دهم ، شآید من خیلی کوچکــ بودم و او خیلی بزرگــ ...  

 

من سعی می کنم ...

من همـــوآره برآیِ رسیـــدنِ به این آرمــآنـــ ـهـآ تــلآش می کنـــم ...

و آرزو میکنم خشونتــِ زندگی ، بی معرفتیِ غیر قآبلِ درکــِ انسآنـ ـهـآ

و یآ ضعیفـــــ بودنِ خــودم مآنـــعِ رسیـــدن به آرمــآنـــ ـهآیم نـــگردد 

 

درکنآرِ تمآمِ این گذشتــ ـهـآ و آرمآنهـآی زیبآ ،

تلخی ـهآ، بی مهری ـهـآ و کم لطفی ـهآ رآ هم فرآموش نخوآهم کرد ،

زیرآ بخشیدن دلیل بر فراموشی نیستــ ؛ بعضی رنجش ـهآ فرآموش نشدني ستــ ...

 

 
+ من یکــ زنم ،

بآ خلقتی پیچیده و عجیبــ و شآید گآهی غیر قآبلِ درکــ !

حتی شآید گآهی آنقدر پیچیدگی ـهـآ زیآد بآشد که برآی هم جنسِ خود نیز  قآبل درکــ نبآشد !

شآید نوع ِخلقتــم ، نگآهم به هستی ، احسآسآتـــ ، شوریدگی ـهآیم ،ایثآر و گذشتم ،

فرآموش کردنهآیم ، فرآموش نکردنهآیم برآی دیگری قآبلِ درکــ نبآشد !

پس شآید حق بآ اوستــ  !

 بيآييد برآي هم لحظه ـهآیی سرآسر عشق و گرمآ آرزو کنیـــم ،‌

زیرآ که در لحظه ـهآی عآشقی همه چیز رنگــ و بویی دیگر دآرد،


همه چیز به طرزِ شگفتــــ آوری زیبآتــر استــ ،

گلهآ، نسیم ، بآد ، بآرآن `、ヽ、``、ヽ、

لبخند و نگآهِ معصومآنه ي کودکی در خیآبـآن،‌

شعــــر ... موسیقــی ... سفـــر ... تنـهآیی ... 

حضور عزیزآن،‌ یآد عزیزآنی که دیگر نیستنـد ،

خوآندن ،‌ نشستن ، خوآبیدن ، سکوتـــــ و .....

همه چیز پراز معنآستــ و پر از رنگهـآی قشنگــ و هوآی تآزه " وقتی که عشق بآشد "

 

و دوستــ دآشتــن هرگز کآر ِ بیهوده ای نیستــــــ ،‌

دوستــــ دآشتـــن هرگــــــــــز اشتبـــــآه نیستـــ ،

حتی اگر ارزشــی برآی آنـکس قائــل نشونـد  [!]

× . . . . . خودِ دوستـــ دآشتـن زیبآستــــ . . . . .  ×

و ارزشِ هر انسآنی به اندآزهِ قلبــِ بزرگــِ اوستــ

 

 

 

 

 © فتـح بـآغ ِ پرنيـآن ِ عزیـز 

 

آسمان که نشد
چرا درخت نباشم؟‏
وقتی، "تو"‏
در من
این همه پرنده ای؟
.
ذهنم پُر از لانه هایی است
که برای تو ساختم ...

 

 به سلامتـیِ درخـتِ کاج کـه تـو اوجِ یـخـبندونِ زمستـون ؛

ذاتِ سبـزش رو نـشون میـده

وگـرنه تو تابـستون که هـر علـفِ هـرزی ادعـای سبـزی داره !

 

/ 0 نظر / 17 بازدید