تــآاااآ ابدیـیـَتـــــ !

 

 

 

 


                  × خــآر ـهآ   ، " خوآر نیستنـــد "  (!)

                  شـآخه ـهـآی خشکـــ  « چوبه ـهآی دآر نـــیستند »

                  میوه ـهـآی کآل کرمخورده نیز   ،  روی دوش شآخه ؛ بآر نـــیستند !

                  پیش از آنکه برگــ ـهـآی زرد  رآ   ،  زیرِ پــآی خویش   سرزنش کنی !

                                                                          خش خشی به گوش میــ ـرسد :

                                                                          برگــ ـهآی بی گنآه   ،   بـآ زبآنِ سآده اعترآفـــ میـــ ـکنند        

                                                                          خشکیِ درختـــــ   ،  " از کـــدآم ریـشـه آب میــ ـخورد ! " 


                                         یآدتـــ بآشد از خآر گلآیه نکنی ! . . . . رنجِ ِ خـآر بودن ؛ او رآ بس استـــ : )

                                         + بآور کن معجزه ی پروآز رآ ~ حکمتـــِ سقوط رآ ~ بآور کن عطر ِ زندگی رآ 

 

 

                   ×روز ـهـآی بد ، همچون برگــ ـهـآی پآییزی ، بآور کن که شتآبآن فرو میـ ـریزند ،

                  و در زیرِ پآهآی تو اگر بخوآهی استخوآن میــ ـشکنند  ،

                  و درختــــ ، استوآر و مقآوم برجآی میــ ـمآند . . . 

 

                   نــشکـــن !!!

                 درختی رآ ک ِ برگـــ ـهآیش رآ ریختــــ ! 

                 تآ تو مآه رآ از میآن ٍ شآخه هآیش تمآشآ کنی !!!


 

 

                  ©  × قیصر امین پور 

                  ©  × نآدر ابرآهیمی

 

 

/ 0 نظر / 67 بازدید